Daut Jlikjnis von däm boarmherzjen Samarita

Un kjikj, dan stunt een jewessa Jesaz-jelieeda opp, vesocht Am un säd: "Liera, waut mott ekj doonen, om daut eewje Läwen to oawen?" Hee oba säd to am: "Waut steit em Jesaz jeschräwen? Woo last du?" Hee auntwuad un säd: "Du saust dän Harn, dienen Gott, leewen met dien gaunzet Hoat un met diene gaunze Seel un met diene gaunze Krauft un met dien gaunzet Vestaunt, un dienen Näakjsten soo aus die selfst." Un Hee säd to am: "Du hast rajcht jeauntwuat; doo daut, un du woascht läwen." Hee oba wull sikj selfst rajchtfoadjen un säd to Jesus: "Wäa es mien Näakjsta?"

Een Dach kjeem een Maun, dee väl äwa de Schreft wist, no Jesus. Soone Menschen worden donmols Ofkoten jenant, waut sooväl aus "Utjelieede en de Jesaz-Sachen" bedied. Hee stald eene Froag aun dän Liera, nich wiels hee om siene ieejne Seel besorcht wia, oba wiels hee Jesus utproowen wull.

'Wan Jesus de Froag beauntwuat', docht de Ofkot, 'woa ekj bestemt opp siene Fäla hanwiesen kjennen.'

"Meista", schmeicheld hee un fruach Jesus: "Waut saul ekj doonen, om eewjet Läwen von Gott to kjrieen?"

Jesus fruach trigj aus Auntwuat:

"Waut steit em Jesaz jeschräwen?"

Dise Froag muss de jewizta Ofkot selfst beauntwuaten:

"Daut sajcht, daut wie Gott von gaunzem Hoaten leewen sellen un onsen Näakjsten soo aus ons selfst."

"Du hast rajcht jeauntwuat", stemd Jesus too. "Doo dit un du woascht eewjet Läwen haben."

De Ofkot feeld sikj een beskje jestat un säd haustich:

"Jo, ekj weet daut. Oba wäm sull ekj aus mienen Näakjsten betrachten?"

"Lot mie die eene Jeschicht vetalen", auntwuad Jesus.

Een Maun reisd von Jerusalem no Jericho. Sien Wajch fieed derch een velotnet Launt un wia jefäadlich wäajen Reibasch, woone foaken de Reisende opp dise Gaus äwafaulen. Aus de Reiba dän Reisenden bemoakjten, sprungen see ut äarem Vestäakj un jreepen am aun. De Reiba veschluagen Am, neemen am aules wajch un veleeten. See leeten dän Velazten eefach aune kaunt Wajch toom Stoawen.

No een Stootje jinkj een Priesta opp dee Gaus vebie. Aus hee dän Vewunden opp de Gaus ligjen sach, dreid hee am bosich dän Rigjen to. De Priesta wull am kjeene Halp jäwen.

Lota jinkj toofallich een aundra Maun, een Levit, dee em Tempel deend, aun dise Städ vebie. De Levit deed dautselwje soo aus de ieeschta Maun. Hee jinkj däm Velazten vebie, onen aun to hoolen, om am to halpen.

Schlieslich reet een dredda Maun opp sienem Äsel vebie. Hee wia nich Priesta uk nich een Levit. Hee wia nich eenmol een Jud. Hee wia een Samarita, waut bediet, daut hee en Samaria wond. De mieeschte Israeliten behaundelden de Samarita met Veachtunk, wiels see doavon äwazeicht wieren, de Wajch, von woo de Samarita Gott aunbäden, faulsch wia. Doawäajen kunn de ojjlekjelja Maun nich eenmol von eenem Samarita opp Halp hopen. Oba aus de Samarita dän vewunden Maun bemoakjt, haud hee Metleet met am. Hee bebunk siene Wunden, sad am väasechtich opp sienen Äsel un hilt am dän gaunzen Wajch äwa oppmoakjsom faust, bat see bie een Gausthus aunkjeemen. De Samarita told däm Wieet fa Stow un Äten fa am un brocht am doa fa de Nacht han.

Aum näakjsten Morjen, ver hee aufreisd, jeef de Samarita däm Wieet Jelt un säd to am: "Kjemma die om dän kranken Maun. Wan dit Jelt nich toorieekjt, woa ekj die dan betolen, wan ekj trigjkom."

"Soo, wäa wia däm velazten Maun sien Näakjsta?" Fruach Jesus.

Dise Froag wia eefach to beauntwuaten. "Selfst-vestentlich, deejanja, dee am jeholpen haft", säd de Ofkot.

"Du hast Rajcht", stemd Jesus to. "Aulsoo, go un doo dautselwje!"