Jesus wakjt Jairus siene Dochta opp

Un kjikj, doa kjeem een Maun met Nomen Jairus, dee wia een Väaschta von de Synagoge , un hee foll Jesus ver de Feet un prachad Am, en sien Hus nenn to komen; wiels hee haud eene eensje Dochta, von soo bie twalw Joa, un dise lieech aum Stoawen ... kjeem eena von däm Synagogen-Väastona sien Hus un säd to am: "Diene Dochta es jestorwen, bemieej dän Liera nich." Oba aus Jesus daut hieed, auntwuad Hee am un säd: "Fercht die nich; jleew bloos, un see woat jesunt woaren."

Jairus haud en sienem gaunzen Läwen noch niemols soo bosich ranen must. Hee wia eena von de Synagogen-Leidasch (eene Synagoge wia een besondra Plauz, aun däm sikj de Juden jeweenlich toom Jebäd vesaumelden). Daut jeef Dinja, dee Menschen en huage Amta niemols deeden, un Ranen wia eent von dee. Oba nu jinkj daut om Läwen un Doot. Siene Dochta lieech em Stoawen. See wia twalw Joa oolt. Jairus leewd siene Dochta sea un hee haud beoobacht, woo see jieda Dach kranka un kranka wort. Jrod to dise Tiet kjeemen Jesus un siene Jinja en de Staut un Jairus wort sikj eenich, Halp von Am to kjrieen. Hee kjeem no Jesus, buach sikj ver Am dol un prachad vetwiewelt: "Meista, miene Dochta licht em Stoawen. Ekj pracha Die, bitte, komm un heel ar! Spood Die, bitte, ver daut to lot es!"

"Lot ons gonen", auntwuad Jesus. "Du go veropp un Ekj woa die foljen."

Oba daut stald sikj aus sea schwierich rut, derch de Menj to komen, aulsoo kjeemen see sea langsom wieda. Jairus drenjd sikj enjstlich derch de Menj. Oba met eemol sach hee sienen Deena opp äant too aunjerant komen. De Deena säd: "Doa es kjeene Noot mea, dän Liera to baudren. June Dochta es jrots jestorwen."

Jairus feeld sikj, aus wan sien Hoat meist opphieed met schlonen. Daut es nu vebie! Sien jeleewdet Kjint wia doot! Daut wia aula vejäfs jewast. Jairus vekjlämd un sien Jesecht wort fuaz blaus.

Jesus hieed, waut de Deena säd. Hee pakt Jairus aun de Schulren un säd: "Sie nich angst. Diene Dochta woat jeheelt woaren."

De Synagogen-Leida wist nich, waut hee jleewen sull. Von de Norecht soo aus vom Blitz jetroffen, kloft hee auf no Hus.

Jesus jinkj am hinjaraun.

Aus see nom Hus jinjen, hieeden see Menschen lud jaumarieren un roaren.

Jesus säd: "Doot nich roaren! Daut Mejalkje es nich doot, oba schlapt!"

Aus de Menschen daut hieeden, lachten see Am ut. See wisten gaunz jeneiw, daut daut Kjint doot wia. Woo kunn Hee soo waut lachajet sajen? Nodäm Jesus äant aula rutjeschekjt haud, neem Hee de Elren un siene Jinja Petrus, Jakobus un Johanes un kjeem en de Stow, wua daut Mejalkje opp daut Bad lieech. De Har neem ar bie de Haunt un säd: "Kjint, sto opp!"

Un plazlich hold daut Mejalkje deep Loft un dan noch eenmol un muak äare Uagen op. Äa Jesecht kjrieech wada de Kalia un see stunt opp.

De Elren kunnen daut nich jleewen. Äa Kjint läwd! See wieren soo jlekjlich! "Jäft ar waut to äten. See mott wada to äare Krauft komen", säd de Har.

Dan stunt Hee opp, frinteld daut Mejalkje aun, ver Hee veleet un jinkj rut. No eene korta Tiet erkjanden de Jinja vewert un jescheddat, waut krakjt passieet wia. See veleeten daut Hus von de frooe Famielje. Un spooden sikj däm Liera hinjaraun.