Jesus heelt eenen Jelämden

"Oba daut jie weeten, daut de Menschensän Vollmacht haft, oppe Ieed Sinden to vejäwen", (säd Hee to däm Jelämden:) "Ekj saj die, sto opp, nemm dien Bad un go no dien Hus!" Un fuaz stunt hee ver äant opp, neem daut opp, wuaropp hee jeläajen haud, jinkj no sien Hus un lowd Gott.

"Hast du de Nieichkjeiten aul jehieet?" Fruach een Maun sienen Frint. "Jesus es en ons Darp nenn jekomen! Daut es dee Maun, dee heelen kaun."

"Hast du aun ons Frint jedocht? Hee kaun nich gonen. Woo kaun hee no Jesus gonen un Am seenen?"

"Na, ekj jleew, wie motten Am no Jesus brinjen", säd de Maun.

Dise beid fruagen twee aundre Mana om Halp un kjeemen sea boolt no äarem jelämden Frint. Jemeensom buden see eene Oat Droagbad, läden äaren Frint doanopp un spooden sikj no daut Hus, wua Jesus bleef. Soo väl Menschen wullen Jesus toohieren un Am seenen, daut soogoa de Hoff von daut Hus äwavoll wia. Nu, dit es een Probleem! De Mana dee äaren jelämden Frint druagen, wudden Jesus niemols derch de Häad Menschen errieekjen kjennen.

Bat eenmol dacht een Maun sien Jesecht opp:

"Ekj hab eene Iedee!" Roopt hee ut. "Derch daut Dak!"

"Derch daut Dak? Waut meenst du?"

"Daut Dak von dit Hus es ut jeweeneljet Leem jemoakt. Wie kjennen eene Opninj em Dak moaken un onsen Frint met Strenj raufloten."

Jesajcht un dan jedonen. Eena von äant spood sikj, om daut Jereetschoft un Strank to holen. De aundre brochten dän Jelämden bie de Lada nopp, dee opp daut plaute Dak nopp jinkj. Daut dieed äant een Stootje, om krakjt bowa, wua Jesus stunt, een Loch en daut Dak to moaken, daut uk de rajchte Mot haud. Dan leeten de Frind am rauf opp sien Droagbad derch daut Dak en de Medd von de Häad, krakjt ver Jesus. Met eenem Frintlen kjikjt Jesus nopp no de Mana opp däm Dak, dan opp dän Jelämden un säd waut gaunz onerwoartent: "Diene Sinden sent die vejäft."

De Jesazen-Lierasch un Farisäa waut besied Jesus stunden worden oajalich. Bloos Gott kaun Sinden vejäwen, nich soo? Wäa jleeft dis Maun, es Hee?

Oba Jesus wist, waut see en disem Moment dochten un säd: "Waut es leichta to sajen: 'Diene Sinden sent die vejäft', ooda to sajen: 'Sto opp un go?'"

De Jesazen-Lierasch vestunden, daut Gott de Eensja es, dee Sinden vejäwen kaun. Met daut sajen, daut de Sinden vom Jelämden vejäft wieren, muak Jesus dietlich, daut Hee väl mea aus bloos een Liera von 'daut waut eena fa rajcht talt' wia.

'Oba wäa kaun sikj ieejentlich daut vesechren, auf siene Sinden werkjlich vejäft sent?' dochten de Menschen. 'Wan Hee am heelen kunn, wudd kloare Bewies doafäa sennen, daut Hee waut butajeweenelje Fäichkjeiten haft.'

Jesus wist, waut see dochten un säd:

"Wan jie von de Sinden-Vejäwunk hieren, motten jie vestonen, daut Gott Mie nich bloos de Macht jejäft haft to heelen, oba uk de Vollmacht, Sinden to vejäwen."

Dan dreid Hee sikj no däm Jelämden un säd: "Sto opp, nemm dien Bad un go no Hus."

De Maun stunt fuaz opp – hee wia gaunz jesunt! Hee neem sien Bad un de Strenj toop un muak sikj opp dän Wajch derch de Menj von veduzte Menschen. De Maun bäd Jesus aun un lowd Gott. Jieda eena kunn de jlekjliche Jesechta von siene Frind seenen, dee daut Wunda von daut Dak opp daut Hus beläwden...