Bejäajnunk aum Borm

Hee (Christus) must oba derch Samaria reisen. Hee kjeem dan en eene Staut en Samaria, dee Siechar heet … Un doa wia de Jakobsborm. Wiels Jesus meed wia von siene Reis, sad Hee sikj bie däm Borm dol; un daut wia soo bie de saste Stund. Dan kjeem eene Fru von Samaria toom Wota schapen; Jesus sajcht to ar: "Jeff Mie to drinkjen."

Stall die mol dit Bilt väa: Eene Grupp von Reisende gonen en de heete Sonn velenjd de Gaus. See nodren sikj de Butakaunt von de kjliene Staut Siechar un hoolen bie däm Borm aun, dän Jakob väle hundat Joa trigj jegroft haud. Wie erkjanen de Reisende aus Jesus un siene Jinja. Boolt es et Meddachstiet, doawäajen schekjt Jesus de Jinja en de Staut, om waut Äten to holen, wäarent Hee bie däm Borm bleef.

Daut wia soo bie Meddach un de Sonn stunt huach. To dise Tiet aum Dach wieren soo jeweenlich kjeene Menschen dort, oba eene Fru jinkj met eenem Topp ut de Staut rut nom Borm. Daut wia mootwellens wäarent de heetste Tiet vom Dach, daut see Wota holen jinkj, om daut see nich brukt Menschen doa bie däm Borm trafen. De Enwonasch von de Staut veachten ar wäajen äa sinteljet Läwen.

Aus de Fru Wota schapt, säd Jesus onverhofs to ar:

"Wurscht du Mie waut to drinkjen jäwen?"

De Fru wia sea äwarauscht, daut Hee met ar räd, wiels Hee een Jud wia un Juden to de Tiet kjeene Jemeenschoft met Samarita hauden. Jesus kjand äa Läwen un äa Hoat un wull ar halpen. Hee räd met ar äwa daut Wichtichste – dän Gloowen un de rajchte Wajch, dän Harn auntobäden. Jesus säd: "Gott es Jeist, un siene Aunbäda motten Am em Jeist un en de Woarheit aunbäden."

De Har meend, daut de Plauz, aun däm wie Gott aunbäden, ieejentlich kjeene Roll spält. Wie kjennen aun irjent eenem Plauz Gott aunbäden, wiels Gott aul-jäajenwuatich es, waut bedieden deit, daut Hee aulewäajen es. De Fru horcht sea jeneiw to un de Heilja Jeist halpt ar to seenen, waut Jesus siene Wieed meenden. See haud aul fa ne Tiet lank no de Woarheit jesocht, aulsoo säd see: "Ekj weet, daut de Messias, daut es de Christus, kjemt. Wan Hee kjemt, woat Hee ons aules erkjläaren, waut wie doonen motten, om Gott to jefaulen."

Jesus auntwuad: "Ekj, dee to die rät – Ekj sie dee."

Nu wist de Fru, waut de Woarheit wia. Daut Eensje, waut see brukt, wia jleewen, daut Hee de Erleesa wia.

De samaritische Fru wia soo froo! See spood sikj en de Staut nenn, om met aule Menschen daut met to deelen. See haud kjeene Angst mea fa de Menschen, dee ar veachten deeden, wiels see bejäajend däm Rada, dee aul äare Sinden wajchneem. De Fru roopt de Menschen von Siechar nom Borm, om dän Maun to trafen, dee to ar säd, daut Hee de Christus es. De Menschen veschrocken un spooden sikj dort han. See wullen uk dän Messias seenen.

Väle Samarita jleewden wäajen de Fru äa Zeichnis aun Gott. Aus de Samarita no Am kjeemen, deeden see Am aunspornen, bie äant to bliewen, un Hee bleef twee Doag, om met äant to räden. Un wäajen siene Wieed worden väle mea jleewent un säden met groote Freid to de Fru:

"Wie jleewen nich mea bloos wäajen däm, waut du jesajcht hast; nu haben wie daut selfst jehieet un wie weeten, daut dis Maun werkjlich de Rada fa de Welt es."