Een Nachtgaust

Doa wia een Maun von de Farisäa, dee heet Nikodemus, een Leida von de Juden. Dee kjeem enne Nacht no Jesus un säd to Am: "Rabbi, wie weeten, daut Du een Liera best, von Gott jekomen …" Jesus auntwuad un säd to am: "Woarhauftich, woarhauftich, Ekj saj die: Wäa nich vom Nieem jebuaren woat, kaun daut Rikj Gottes nich seenen … Wiels Gott haft de Welt soo jeleeft, daut Hee sienen eenjebuarnen Sän jeef, daut aule, dee aun Am jleewen, nich veloaren gonen, oba daut eewje Läwen haben."

Wäarent daut Passafast deed Jesus väle Wunda un väle Menschen jleewden aun Am. Daut wieren mieeschtens de oame Menschen, dee Am aus äaren Messias un Rada aunneemen, wäarent de Rikje foaken aun Am twiewelden ooda Am scheef-uagich aunkjikjten.

Oba doa wia een Maun en Jerusalem, dee dän Harn werkjlich brukt un Am perseenlich seenen wull.

Hee wuach sikj nich, äwadach no Jesus to gonen, wiels hee een huach aunjeseena Maun, een Metjliet vom Huagen Rot (vom hechsten relijeese Rot) un een farisäsch Jelieeda wia. Sien Nomen wia Nikodemus.

Hee wull kjeen Trubbel met de Menschen kjrieen, soo kjeem hee enne Nacht, jinkj en daut Hus nenn, wua Jesus wia, un säd:

"Rabbi, wie weeten, daut Du een Liera best, von Gott jekomen. Wiels kjeena kaun de Wundatieekjens doonen, dee Du deist, buta Gott es met am."

Nikodemus docht, daut Jesus een groota Liera wia, oba hee wist nich, daut Jesus Gott sien Sän wia. Met eenst säd Jesus to am, daut kjeena en daut Rikj Gottes komen kunn, buta hee wadajebuaren wort.

Daut jinkj äwa sien Vestentnis. Doawäajen fruach hee Jesus:

"Woo kaun jeemaunt wadajebuaren woaren? Kaun een groota Mensch wada een Bäbe woaren?"

Jesus säd am dan, daut de Wadajeburt bediet, ut däm Jeist jebuaren to woaren. Oba Nikodemus kunn sikj daut nich toopstalen; daut wia eefach to schwierich fa am. Doawäajen erkjläad de Har, waut Hee meend: "Jieda eena es sindich un kaun nich von ut sikj selfst jerajcht woaren. Bloos de Heilja Jeist kaun Menschen veendren un dee to eenem bätren Mensch moaken."

Woo daut schauft, blift een Rotsel. Om daut dietelja to moaken, säd Jesus to Nikodemus: "De Wint weit, wua hee well. Du hieescht sien Jeluts, oba du kaust nich sajen, von wua dee kjemt ooda wuahan dee jeit. Soo es daut met een jiedrem, dee von ut däm Jeist jebuaren es."

Oba Nikodemus kunn emma noch nich vestonen, waut Jesus meend, aulsoo roopt hee ut: "Woo kaun dit sennen?"

Jesus erkjläad am, daut de eensje Wajch, jerajcht to woaren, doarenn bestunt, aun Gott sien Sän to jleewen. Hee säd uk to am, daut Gott sienen Sän schekjen wudd, om fa de Menschen äare Sinden to stoawen.

"Wiels Gott haft sienen Sän nich en de Welt jeschekjt, om de Welt to vedaumen, oba om de Welt derch Am to raden."

No een Stootje jleewd Nikodemus aun Jesus un wort von däm Jeist jebuaren. Hee schämd sikj nich mea met sien Gloowen aun dän Sän Gottes un vestuak daut nich mea von de Menschen. Un aus eenje Menschen sikj jäajen Jesus opphoowen, veteidijd Nikodemus Am.