Daut vesproakne Launt

Un de Har haud to Abram jesajcht: "Go ut dien Launt un von dien Frintschoft un von ut dienem Voda sien Hus, en daut Launt, daut Ekj die wiesen woa."

Noah siene Säns hauden väle Kjinja, wäms Nokomen sikj äwa de gaunze Ieed utspreeden. Wieren dise Menschen rajchtschaufen ooda bees? Väle von äant vegauten dän woaren Gott, wiels see Am nich seenen kunnen. See jrebbelden sikj waut ut un muaken sikj Jettabilda en Formen von groote un kjliene Figuaren. De Jettabilda wieren ut Holt jemoakt ooda en Steen jehakt. De Menschen stalden de Jettabilda aulewäajen opp un bäden dee opp äare Kjneeen aun un säden: "Dit sent onse Jetta, dee haben ons jemoakt, dee jäwen ons to äten."

Äwa de Joaren worden de mieeschte Menschen opp de Ieed to Jetzendeena. See veieeden leewa de Jetta aus Gott. Om sikj de Gonst von äaren Gott to vedeenen, muaken see maunchmol eene Jestault von disem Aufgott ut Selwa ooda Golt.

Gott sach, de Menschen de Jetta aunbäden, un sikj von Am wajchdreiden, un wort sea doll met äant. Oba Hee brocht dee nich om, wiels een Dach een Rada opp de Welt komen muss, om fa de Sinden von aule Menschen to stoawen. Dan säd Gott: "Ekj woa mie eenen Maun utläsen un am lieren, Mie to leewen un Mie to deenen. Hee woat de Voda von een grootet Volkj woaren, ut dee de Rada von aule komen woat."

De Har säd to Abraham: "Go ut dien Launt, dien Volkj un dien Voda sien Hus en daut Launt, daut Ekj die wiesen woa … Ekj woa die säajnen un dienen Nomen groot moaken."

Abraham un siene Fru Sarah jinjen opp eene lange, schwoare Reis. Loot, de Sän von Abraham sien Brooda jinkj uk met äant. Gott fieed Abraham en daut Launt Kanaan nenn.

Dort hieed hee Gott siene Stemm wada dietlich sajen: "Dit es daut Launt, daut Ekj dienen Nokomen jäwen woa."

Abraham freid sikj doaräwa un docht, daut hee entlich aunjekomen wia: 'Kanaan es jo daut Launt, en daut ekj gonen wull!' Un doahinja bud Abraham eenen Aultoa, om Gott een Opfa to brinjen.

Gott siene Wieed äwa daut Nokomen muaken dannoch fa Abraham kjeenen Senn, wiels Abraham un Sara kjeene Kjinja hauden. Oba Abraham vetrud Gott sienen Läwen aun.

Gott roopt opp Abraham emma wada un säd: "Ekj woa die säajnen un die bewoaren. Kjeena woat die niemols Trubbel moaken." Gott wia met Abraham tofräd un nand am sienen Frint.