De Torm von Babel

Komt, lot ons eene Staut un eenen Torm buen, däm siene Spetz bat aum Himmel rieekjt, un lot ons eenen Nomen moaken, daut wie nich äwa dän gaunzen Ieedboddem vestreit woaren.

No de groote Äwaschwamunk hauden Noah siene Säns, Sem, Ham un Jafet, väle Kjinja un Grootkjinja. To de Tiet läwden de Menschen nich soo lang aus äare Väaelren ver de Äwaschwamunk. Noah läwd 950 Joa, oba sien Sän Sem läwd 600 un Sem sien Sän läwd bloos 430 Joa.

Oba irjentwaut passieed, ver Noah sien Nokomen de gaunze Ieed besiedelden. De Menschen kjeemen ut däm Oosten en daut Launt Schinar. See räden aula deeselwje Sproak. Een Dach kjeemen see opp met eenen Plon un säden to eenaunda: "Komt, lot ons Tieejel stricken un brennen, om eene Staut to buen, met eenem Torm, dee bat en dän Himmel rieekjt. Opp disen Wajch woaren wie ons eenen Nomen moaken, ver wie ons äwa de gaunze Welt vespreeden."

Gott sach, woo stolt äare Hoaten wieren. Hee säd: "Lot ons raufgonen un äare Sproak derchenaunda brinjen, om daut see äaren onneedjen un jewoagden Plon nich wiedabrinjen kjennen."

En eenem Nu vestunden sikj de Menschen nich mea, wiels see aunfungen, veschiedne Sproaken to räden. Daut jeef doa soo een Derchenaunda, daut see soogoa met däm Tormbu opphieren musten. Un Gott vejuach äant äwa de Ieed. De Staut kjrieech dän Nomen Babelon, waut "Derchenaunda" bediet. De Jeschicht von däm Torm bie Babel vetalt aulsoo doavon, woo aul de veschiedne Spruaken no de Äwaschwamunk entstonen sent.