Jesus woat jetauft

Aus aul daut Volkj sikj deepen leet un Jesus uk jedeept wia un bäd, daut de Himmel opjedonen wort, un de Heilja Jeist kjeem en kjarpaliche Jestault, soo aus eene Duw opp Am, un eene Stemm kjeem ut däm Himmel un säd: "Du best mien leewa Sän, aun Die hab Ekj een Wooljefaulen."

Uk de Jeburt von Johanes, Zacharias un Elisabet äa Sän, wort vom Enjel Gabriel em Verut jesajcht. Johanes wia von Gott fa eenen besondren Deenst väajeseenen. To disem Tietpunkt wia hee aul groot jewossen un läwd en de judäischen Wieste.

En de Wieste kunn am nuscht von de jeistliche Nojedanken auflenkjen. Johanes wull em Stellen läwen un äwa Gott nodenkjen.

"Go en daut Jordantol un prädj dort!" Kjeem Gott siene Stemm no Johanes.

De Har säd am uk, waut hee prädjen sull.

Johanes jehorcht Gott un jinkj nopp no däm Plauz, dän Gott am jewäsen haud. Hee räd to de Menschen, dee en de Darpa vom Jordantol läwden:

"Doot Busse! Veendat jun Läwen! Gott sien Rikj kjemt! Siet reed, wiels daut es meist opp ons! Jie kjennen nich bliewen, soo aus jie sent!"

Toieescht fungen de Menschen siene Wieed sondaboa. Eenje von äant lachten äwa Johanes, aundre boss daut, waut hee säd. Oba eenje erkjanden, daut hee Gott sien Wuat prädijd.

"Lot junt taufen!" Roopt Johanes de Menschen emma wada opp. "Ekj tauf, endäm ekj junt en de Wotasch vom Jordan enduck. Daut es een Tieekjen. Daut es nich soo, daut jie bloos waut Drakj von junt aufwauschen. Jie sajen de Welt, daut jie junt von junem oolen Läwens-Waundel leesen. De Taufe sull fa junt toom Aunfank von een nieet Läwen woaren."

Väle Menschen worden jetauft. See säden to äare Frind, daut see von disem Moment aun een gaunz nieet Läwen aunfangen wullen. Deejanje, dee äant toohorchten, worden nieschierich un wullen Johanes selfst trafen. Waut Menschen fruagen am:

"Hia mol too! Waut fa Rajcht hast du, Menschen to taufen un äant aun to spornen, äa Läwen to endren? Best du de Sän von Gott, von däm ons de Profeeten vetalt haben?"

"Nä", auntwuad Johanes. "Ekj sie nich deejanja, von däm jie räden. Obzwoa doa eene Profezeiunk äwa mie es. Ver ne lange Tiet säd de Profeet Jesaja: "Eene Stemm, von eenem dee en de Wieste roopt: 'Moakt dän Wajch reed fa däm Harn.'" Daut jeit om mie. Ekj tauf junt met Wota. Oba dee, dee doa kjemt woat junt met däm Heiljen Jeist taufen."

Wäarent hee prädijd, bemoakjt Johanes eenen Maun, dee no de Riefa-Kaunt kjeem. Hee wort stell un beoobacht Am derch de Menj. De Menschen kjikjten doahan, wua Johanes hankjikjt un sagen eenen Maun no äant opp to komen. See staupten to Sied, om Am Rum to moaken. Dan roopt Johanes:

"Kjikjt; hia es daut Laum von Gott, waut de Welt äare Sind wajchnemt!"

"Von waut rät hee?" Fruagen de Menschen sikj unjarenaunda enne Wirwoa.

"Daut Laum von Gott? Waut meent daut?"

"Wäa es dis Maun?"

Johanes, dee met lude Stemm räd, trock nochmol de Menschen äare Oppmoakjsomkjeit opp sikj:

"Hee es deejanja, dee no mie kjemt. Hee es väl wichtja en Gott sien Rikj aus ekj. Soo väl wichtja, daut ekj nich wirdich sie, de Reemes von siene Sandalen to leesen. Vondoag haft sikj de Profezeiunk erfelt. Hee es deejanja, von däm ekj räd!" De Profeet wees no Jesus, dee langsom noda no am kjeem.

Hee kjeem noda no Johanes un säd to am:

"Ekj kjeem häa, om daut du Mie taufen saust."

"Ekj? Die taufen?" Johanes wia werkjlich äwarauscht. "Ekj mott von die jetauft woaren!"

"Dit mott passieren, Johanes. Gott well dit."

Beid staupten en dän Riefa nenn. Johanes läd siene Haunt opp Jesus sien Kopp un dukt Am unja Wota, soo aus hee daut met väle aundre ver Jesus jedonen haud. Oba dan passieed waut Onjeweeneljet: Aus Jesus ut däm Wota stieech, kjeem de Heilja Jeist rauf soo aus eene Duw vom Himmel opp Am nopp. Un aula hieeden de Stemm sajen:

"Du best mien Leewa Sän, aun Die hab Ekj een Wooljefaulen!"

Johanes deed, waut am oppjejäft wort. Hee säd de Menschen, daut de Rada komen wudd. Un hia wia Hee – Jesus von Nazaret, Gott sien Sän! Oba daut bedied nich, daut aule Juden fuaz aun dän Harn jleewden. Bloos atelje neemen Am aus äa Liera aun.