De Hoads oppe Stap

Doa wieren Schophoads en deeselwje Jäajent oppe Stap, dee bewoakten enne Nacht äare Häad. Un kjikj, een Enjel vom Harn stunt bie äant, un de Harlichkjeit vom Harn scheen rom äant... Un de Enjel säd to äant: Fercht junt nich! Wiels kjikj, ekj vekjindj junt groote Freid, dee fa daut gaunze Volkj sennen woat; wiels junt es vondoag de Rada jebuaren en David siene Staut, dee es Christus, de Har. Un dit es daut Tieekjen fa junt: Jie woaren een Bäbe finjen, en Winjlen jewekjelt en eene Kjrebb ligjen. Un onverhofs wia bie däm Enjel de Häad von himlische Häaschoaren, dee lowden Gott un säden: "Iea to Gott em Hechsten, un Fräd oppe Ieed, aun de Menschen een Wooljefaulen."

Eenje Hoads heeden äare Schophäad dichtbie Betlehem. Wan daut Nacht wort, musten see waka bliewen, om de Schop un besondasch de Lama von romgonende hungaje Rauptieren to beschitzen. Jieda Nacht un bie irjent Wada woakten de Hoads äwa äare Häaden.

Oba onverhofs strold een blinjendet Licht opp äant erauf! De Hoads wisten nich, waut väajinkj. Een dacha un schienenda Framda kjeem vom Himmel no äant erauf! De Hoads wieren vegrult. "Dit kaun nich sennen! Daut es de Enjel vom Harn!"

Un de Enjel funk aun leeftolich met äant to räden,

"Habt nich Angst. Ekj brinj junt goode Norecht, dee aule Menschen groote Freid moaken woat!"

Hee erkjläad de Hoads, daut hee jrod vom Himmel jekomen wia, om äant von een butajeweeneljet Bäbe to vetalen, daut en disa Nacht en Betlehem jebuaren worden wia. Un daut Bäbe wia de Har, Christus de Rada.

Aus de Hoads enworden, daut de lang no jeluade Erleesa opp de Welt jekomen wia, wieren see froo. Daut wia werkjlich eene scheene Norecht! Oba waut see dan hieeden, wia noch äwarauschenda: See brukten nich no eenen rikjen Paulaust gonen, om daut Bäbe to seenen. Äant wort jesajcht, daut see Am en eene Kjrebb ligjent finjen wudden. Daut meend, daut see aus ieeschtet eenen Staul sieekjen musten.

De Hoads vollbrochten daut nich eenmol, een eensjet Wuat met eenaunda to sajen, ver de Enjel vom Himmel aunfungen to sinjen,

"Iea to Gott em Hechsten, un Fräd oppe Ieed, aun de Menschen een Wooljefaulen!"

Daut mott sennen daut scheensta Leet en de Welt jewast.

Dan veschwungen de Enjel.

De Hoads kjikjten sikj toop un worden sikj eenich: "Lot ons no Betlehem gonen un dän Rada finjen, soo aus Gott ons daut jesajcht haft!"

See jleewden faust doaraun, daut de Norecht von Gott selfst kjeem. De Hoads leeten äare Häaden opp de Stapen trigj, en de Hopninj, daut Gott dee beschitzen wudd, un spooden sikj no Betlehem. Dort fungen see dän Staul un sagen Maria, Josef un daut Bäbe en eene Kjrebb ligjen, krakjt soo aus

Gott äant daut jesajcht haud. De Hoads äare Hoaten wieren voll groote Freid, wiels see daut Väarajcht hauden, daut ieeschte dän vom Himmel jeschekjten Messias to seenen, dee doa Jesus, de Rada, Gott sien Sän wia.