Daut Bäbe en eene Kjrebb

Un daut passieed aus see doa wieren, daut äare Doag erfelt worden, daut see jebuaren sull. Un see jebua äa ieescht-jebuarna Sän, un wekjeld Am en Winjlen un läd Am en eene Kjrebb, wiels fa äant kjeen Rum wia en daut Gausthus.

Kjeisa Augustus wia de ieeschta Kjeisa vom Reemischen Rikj. Gott läd daut opp sien Hoat, eene Volkjs-Talunk en de gaunze reemischen Welt auntostalen. Aulsoo jeef de Kjeisa eenen Befäl, daut aule Menschen en Palestina sikj enschriewen loten sullen, een jieda en de Staut von sienem Staumvoda.

Josef un Maria wonden donmols en Nazaret.

"Du weetst, daut miene Famielje ut Betlehem staumt," säd Josef to Maria. "Kjennich David, dee ver väle hundade Joaren äwa daut Launt rejieed, es mien Väavoda von wiet trigj, aulsoo mott ekj dort han gonen."

"Soo eene Reis wia äwahaupt kjeen Probleem, wan ekj nich opp een Kjint räakjend", jeef Maria aus Auntwuat, "oba du weetst, daut ekj daut Bäbe boolt to Welt brinjen woa. De Reis kunn schwoa sennen. Daut schient nich goot to sennen, wan daut Bäbe aun eenem framden Plauz to Welt kjemt..."

"Ekj woa emma aun diene Sied sennen, Maria", treest Josef ar. "Un de Enjel selfst haft jesajcht, daut daut Kjint, daut du to de Welt brinjst, Gott sien Sän woat sennen. Gott woat fa ons sorjen".

Aulsoo muaken sikj Josef un Maria opp dän Wajch. Un wan see uk eenen Äsel hauden, reisden see langsom un äare Reis dieed väle Doag. Nodäm see daut entlich no Betlehem jemoakt hauden, kjikjten de Reisende sea meed doaropp, eenen Veblief to finjen.

"Entschuldjunk", Josef sach eenen Maun, dee woarschienlich een Wieet wia to een Jasthus, un roopt am aun. "Kjennen wie eene Stow en dien Jasthus haben?"

"Daut deit mie leet", auntwuad hee. "Wie sent voll..."

"Oba wie brucken bloos nu eenen Veblief … Hast du irjenteen kjlienet Stofkje fa ons? See mol, miene Fru steit kort ver de Noot. See woat meist fa secha dise Nacht de Jeburt haben."

"Daut deit mie leet. Ekj wudd die un diene Fru jieren halpen, oba ekj hab kjeenen Plauz fa ar toom Äwanachten."

Maria, wia besorcht un roopt, "wie kjennen nich buten bliewen! Buten es daut to kolt, un aules, waut mie Besorchnis moakt, es daut Bäbe!"

De Maun kjeem noda: "Na, Jie brucken nich äwa Nacht buten bliewen. Em Hinjahoff es een Staul. Doa kaun maun sikj daut gaunz maklich moaken un Stroo fa een Bad brucken. Doabennen es daut woam wäajen de Tieren".

"Dankscheen fa diene Frintlichkjeit, väl mol Dankscheen!" dankten Josef un Maria am.

En dise Nacht passieed daut Erstaunlichste: Gott sien Sän, dee de Welt erschaufen un de gaunze Schepfunk en siene Haunt jehoolen haud, wort to een halplooset Bäbe un muss em Stroo en eenem Staul ligjen. Natieedlich soo aus daut Bäbe leet, wudd kjeena sajen, daut et Gott sien Sän wia.

Maria läd Am en eene Kjrebb – eene Koo un Äsel Foodadinkj. Un nu muak daut Bäbe een *kurrendet Jeluts, jrodsoo aus jieda aundret niejebuarne Bäbe daut doonen wudd, wan daut doa lieech.

Josef kjikjt Maria aun: "Denkjt die, waut de Enjel äwa dit Bäbe säd? Ekj kaun daut meist nich jleewen, wiels hee soo kjlien es … un dis Plauz sitt et soo prost!"

"Un doch es daut soo, Josef", säd Maria leis, "aules, waut Gott vesproaken haft, woat no sienem Wuat no en Erfellunk gonen."