De Äwaschwamunk

Oba Noah funk Jnod en däm Harn siene Uagen …

Adam un Eva hauden väle Nokomen. Aus Adam un Eva un äare Säns storwen, läwden aul väle Menschen opp de Ieed. Donmols läwden see lang un wieren bat en daut huage Ella stoakj un jesunt. Adam läwd 930 Joa, Sett läwd 912 Joa un Henoch sien Sän Metusalah läwd aules toop 969 Joa.

Wie weeten nuscht von dise Menschen, buta äwa Henoch. De Bibel sajcht ons, daut hee een opprechtja Maun wia un Gott met Freid deend. Aus Henoch 365 Joa oolt wort, neem Gott am no sikj. Daut bediet, daut Henoch nich jestorwen wia uk nich begroft wort, oba daut Gott am läwendich en dän Himmel noppjenomen haft. Sien Sän Lamech haud eenen Sän met Nomen Noah, waut "to treesten" bediet, wiels siene Elren en am een Troost fungen.

En Noah siene Doag fungen Sett siene Kjinja aun, sikj soo aus Kain sien Nokomen to vehoolen. See vegauten dän Harn un deeden väle schlajchte Dinja. Dise Menschen erkjanden nich, daut Gott äant biem Sindjen sach. See wieren eenaunda voll Aufgonst, see hausten un streeden met eenaunda. De mieeschten veleeten sikj opp äare ieejne Krauft un Macht un wullen von Gott nuscht mea weeten. See dochten nich, daut de Kjwal von äare ieejne Krauft uk von Gott wia. See vegauten, daut Hee deejanja wia, dee de Joarestieden faustjelajcht haft, deejanja waut, de Räajen, Sonnenlicht un Wint schekjt un deejanja dee, de Frucht un Arnten waussen moakt.

Gott wia nich tofräd doaräwa, daut de Menschen äaren Schepfa nich leewden un eenaunda nich mea leewden. Un Gott beschod daut, daut hee Menschen erschaufen haud. Hee wort sikj eenich, aul daut Läwen opp de Ieed to vestieren, om daut Beese een Enj to moaken. Oba Noah funk Jnod en dän Harn siene Uagen, wiels aun am nuscht to beschuldjen un hee een opprechtja Maun wia. Aus hee 500 Joa oolt wia, haud hee dree Säns, Sem, Ham un Jafet.

Noah roopt de Menschen opp, von äare beese Wäaj nom Harn trigj to komen. Hee woarnd äant, wan see äaren Läwens-Waundel nich endren un no Gott trigjgonen wudden, wudd Hee de Welt met eene Äwaschwamunk vestieren. Oba kjeena horcht no am.

See endaden äaren Läwens-Wies nich, oba deeden sikj noch mea en Sind ensudlen. Aus Gott daut sach, säd Hee to Noah: "De Tiet es jekomen. Ekj woa eene groote Äwaschwamunk äwa de Ieed brinjen. De Menschen sent bees, oba ekj woa eenen Bunt met die moaken. Bloos diene Famielje woat de Äwaschwamunk äwaläwen: Du, diene Fru, diene Säns un äare Frues. Du woascht een sea grootet Schepp buen, daut du de Arche nanen woascht. Horch goot too un doo, waut Ekj saj. Nemm Taunenholt un schmäa daut ut von bennen un buten met Pekj, om daut wotadicht to moaken. Daut Schepp saul 150 Meeta lang, 25 Meeta breet un 15 Meeta huach sennen. Sat aun de Sied eene Däa nenn, dee vesäajelt kaun woaren, un bowen een kjlienet Fensta. De Arche woat dree Fluaren haben. Du woascht soon grootet Schepp brucken, om aule Väajel, Tieren un waut doa läft twee bie twee met to nämen."

Noah un siene Säns muaken sikj fuaz aun de Oabeit. Daut dieed lang. Lied jinjen vebie un fruagen emma wada: "Waut moakt Noah?" Un aus hee äant säd, hee bud een Schepp, lachten see am ut.

"Woo west du disen schwoaren Kausten en daut Mäa nenn schlapen?" Fruagen see. "Hia woat Wota noppkomen un daut Schepp woat schwamen", auntwuad Noah. "Waut? Hia bowen? Du motst secha nich kluak sennen, Noah!"

Daut wia nich leicht fa Noah un siene Famielje, aul disen Spott to hieren. Oba see vetruden Gott un säden dise Menschen emma wada: "Gott woat Huach-Wotasch schekjen, om jieda Mensch to venichten, dee Orrajcht deit."

Aus daut riesje Schepp foadich wia, säd Gott to Noah: "Du un diene Famielje, got en de Arche nenn un nämt de Tieren met, soo aus Ekj daut befolen hab. Ekj woa en eene Wäakj eene groote Äwaschwamunk äwa de Ieed brinjen. Daut woat vieetich Doag un Nacht sea räajnen, bat de gaunze Ieed met Wota bedakjt es."

Noah muak de Däa von de Arche op un de Tieren jinjen twee bie twee doa nenn. Hee neem uk waut Fooda, Sot, Frucht un Hei met, om to äten un de Tieren to foodren. Noah, siene Fru, äare dree Säns un äare Frues jinjen dan en de Arche nenn. Aulsoo, wieren doa acht Persoonen en de Arche. Noah muak de Däa von de Arche nich too, oba Gott deed daut. Dan wist Noah, daut hee dee nich opmoaken sull, bat Gott am dän Befäl jeef.

Dan hieeden see, daut et aunfunk to räajnen. Daut ieeschte wieren daut bloos hia un doa een poa Lakj, oba dan funk daut aun sea to poaschen. Äwa väle Stunden un Doag räajend daut sea. No eene Tiet hieeden see schurjelde Jeluts un späaden, woo daut Wota stieech un aum Arche rieekjt. Schlieslich schoof daut Wota de Arche un see fungen aun to schwamen.

Daut räajend fa vieetich Doag. De acht em Schepp kjeem daut no eene Eewichkjeit väa. Onverhofs muak doa irjentwaut de Menschen un Tieren opp to horchen. Waut wia daut? Daut wia furchtboa Stell! De Räajen hieed opp! Daut Schepp schockeld emma noch opp de Walen. De gaunze Ieed un soogoa de hechste Boaj, wieren vollstendich met Wota bedakjt.

Ieescht no 150 Doag leet Gott daut Wota trigjgonen. Oba daut gaunze hilt noch eene Tiet väa.

Oppeemol, waut wia daut? Daut Schepp scheddad derch dän Stuks von waut, irjentwaut knakt un de Arche bleef stonen. Aum säwen-tieenden Dach vom säwenden Moonat von aus de Äwaschwamunk aunfunk kjeem de Arche opp dän Boaj von Ararat to Ru. De Ieed, opp dän de Arche troff, wia de Boajch Ararat. Noah luad fa vieetich Doag, muak dan een kjlienet Fensta op un schekjt eene Krauj rut. "Wuarom deist du daut?" Fruach siene Fru. "Wan de Krauj trigjkjemt, weet ekj, daut dee buta de Arche kjeenen Plauz toom Läwen haft", auntwuad Noah. De Krauj kjeem nich trigj un aula wieren jlekjlich. Oba Noah säd: " Krauj sent nich schwoa tofrädne Väajel; see kjennen lang flieejen un eene Steenkaunt rieekjt äant too, om sikj ut to reiwen. Aulsoo woa ekj nu eene Duw rutschekjen."

De Duw fluach rut, kjeem oba bosich trigj.

"Daut schient, aus doa es noch väl Wota", säd Noah, "wie motten noch eene Wäakj luaren."

Wiedre säwen Doag vejinjen un Noah schekjt noch wada eene Duw rut. De acht Menschen en de Arche luaden oppjeräacht doaropp, auf dee trigjkomen wudd. Entlich fleidad de Duw trigj en de Arche nenn. En äarem Schnowel wia een fresch jeploknet Oliewenblaut! Aus Noah no säwen Doag wada eene Duw rutschekjt, kjeem dee niemols wada trigj.

Doaraun wist hee, daut de Ieed jedrieecht un daut Wota veschwungen wia. Nu luad hee bloos noch doaropp, daut Gott am de Arche veloten leet. Schlieslich säd Gott: "Go ut de Arche rut, du un diene Fru, un diene Säns un äare Frues met die. Brinj aule Tieren, dee bie die sent, un Väajel un aul de Krupende met die rut."

Soo, daut wia Tiet, de groote Däa von de Arche op to moaken.

De Tieren worden oppjeräacht un randen rut. De Tieren jinjen ut de Arche un de Väajel fluagen rut. Noah siene Famielje feelden sikj loosjeloten. See kunnen äare Freid meist nich trigjhoolen un opphieren, met sikj omoarmen. Noah sach wada jreene Hiejel un Weidflekja. Oba wua wieren aul de beese Menschen opp de Ieed? See wieren nich mea doa.

De groote Äwaschwamunk wia eene schrakjelje Strof fa Menschen, dee Gott nich deenen wullen un sea Beeset deeden.

Nodäm hee ut de Äwaschwamunk jerat worden wia, vestunt Noah, woo groot Gott siene Boarmherzichkjeit fa am wia. Hee muak eenen Aultoa von Steen, neem een poa Väajel un Tieren un brocht Gott een Opfa. Un daut Opfa jefoll Gott un hee säd en sien Hoat: "Ekj woa niemols wada de Ieed wäajen de Menschen vefluchen." Hee wist, daut de Menschen nich opphieren wudden to sindjen. Un Hee säd uk: "Seitiet un Arnttiet, Kold un Het, Somma un Winta, Dach un Nacht woaren niemols opphieren."

Un Gott säajend Noah un siene Säns un befool äant, de Ieed wada met Menschen to fellen. Gott muak eenen Bunt met äant un met aule Tieren opp de Ieed un met aule Menschen, dee lota komen wudden. Hee vespruak, daut Menschen un Tieren niemols wada derch daut Wota von eene Äwaschwamunk venicht wudden woaren un daut de Ieed kjeenmol wada derch Wota vedoaft wudd woaren. Un Gott muak een besondret Tieekjen, om de Menschen aun disen Bunt to erinren, eenen Räajenboagen en eene Wolkj. Daut schient emma dan väa, wan de Räajen nolat un de Sonn derch dän Räajen schient. Un Gott säd to Noah: "Dit es daut Tieekjen von daut Bunt, dän ekj oppjerecht hab tweschen mie un aul daut Läwendjet opp de Ieed."

Denkj jiedat Mol, wan du eenen Räajenboagen sitst, doaraun, waut dee bediet. Daut es nich bloos waut Scheenet aum Himmel, daut es een Tieekjen von Gott daut Hee no ons oppaust un ons goot es.