De bronsne Schlang

Un de Har säd to Moses: "Moak die eene fieeje Schlang un doo dee opp eenen Pol nopp; un daut woat passieren, een jiedra, wäa jebäten es un dee aunkjikjt, dee saul läwen."

De Israeliten reisden eene lange Tiet derch de Wieste. Maunchmol, wan daut Volkj Israel dichtbie daut Launt Kanaan wia, bewäajd sikj de Wolkj en de aundre Rechtunk, soo daut see wada en de Wieste trigjgonen musten. Daut muak äant sea vestalt, wiels äa gaunzet Läwen lang wullen see en daut vesproakne Launt nenkomen. Wan de Hebräa nich jegrunst hauden, haud Gott äant aul en daut Launt Kanaan jebrocht. Oba aus eene Strof leet Gott äant nich nenn.

Een Dach stalden see sikj noch wada jäajen Gott un Moses:

"Wuarom hast du ons ut Ägipten noppjebrocht? Wie woaren hia en de Wieste doot hungren. Doa es kjeen Äten, kjeen Wota, un ons äakjelt dit älendje Mauna."

Om äant doafäa to bestrofen, schekjt Gott jeftje Schlangen. See beeten de Menschen, soo daut väle storwen.

De Israeliten endaden äare Enstalunk un säden to Mose: "Wie haben jesindicht, aus wie jäajen dän Harn un jäajen die räden. Bäd, daut de Har de Schlangen von ons wajchnemt."

Moses bäd fa de Menschen. Un Gott erhieed sien Jebäd un befool am: "Nemm Brons un moak eene Schlang doarut. Henj dee aun eenen Pol un saj de Menschen: 'Wan irjentwäa, dee jebäten woat, de bronsne Schlang aunkjikjt, woat hee läwen'."

Aulewäajen em Loaga kunnen de Menschen, wan dee jebäten worden, no de bronsne Schlang kjikjen. Daut wia jenuach, om de Krankheit loos un wada stoakj un jesunt to woaren. De Israeliten, dee Gott vetruden un no de Schlang kjikjten, veholden sikj un bäden Gott aun. Oba leida jleewden nich aule, daut bloos een Blekj opp de bronsne Schlang toorieekjt, om jeheelt to woaren. See jleewden nich un kjikjten nich, oba storwen enne Städ. Daut wia nich de bronsne Schlang waut äant rad, oba Gott! Daut Eensje, waut Gott von Menschen wull, wia, daut see aun sienen Wajch om jerat to woaren jleewen un aunnämen.