Daut goldne Kaulf

Un aus daut Volkj sach, daut Moses vetrock von däm Boajch rauf to komen, dan vesaumeld daut Volkj sikj ver Aaron, un see säden to am: Opp! Moak ons Jetta, dee ver ons hangonen. Wiels dis Moses, de Maun, dee ons ut daut Launt Ägipten rutjefieet haft, wie weeten nich, waut am jeworden es.

Moses vebrocht väle Doag opp däm Boajch Sinai un räd met Gott. Nieschierich luaden de Menschen fa am trigj to komen. De Israeliten worden emma ojjeduldja, wäarent see no Moses luaden. See wullen eenen sechtboaren Gott haben, bie däm see soo aus aundre Nazionen Halp sieekjen kunnen. De Lied baudaden Aaron soo sea un prachaden am, eenen Gott fa äant to moaken, daut hee schlieslich biejeef.

"Goot!" roopt hee ut. "Ekj woa eenen Gott fa junt moaken!"

Hee wist, daut hee Gott sien Jeboot bräakjen wudd, wan hee to äarem Prachren nojäwen wudd, oba hee haud nich dän Moot, sikj äant jäajenaun to stalen. Aaron neem daut Golt, daut am de Menschen jebrocht hauden, veschmolt daut un muak een goldnet Kaulf doarut. Hee stald daut jeschnizte Bilt ver de Menschen opp, un aula wieren schaftich:

"Hia es ons Gott!"

Aus Moses dän Boajch raufstieech, hieed hee Jesank. Hee erkjand fuaz, waut passieet wia.

"Na, jie Sinda! Jie Heiden!" schrieech hee wuttent. Siene Uagen felden sikj met Tronen von Wutt un Truarichkjeit. De Säns von Israel hauden schlajchtet jedonen un sikj vom läwendjen Gott wajchjedreit. Un nu bäden see een goldnet Kaulf aun!

Soo schwind aus Moses soo eene hasselje Sind sach, brend sienen Oaja heet. Hee hoof de Steentoflen äwa sienen Kopp un schluach dee met aule Krauft jäajen dän Steen, soo daut dee en kjliene Bieta veschmataden. Dan befool Moses, daut goldne Kaulf to venichten.

"Jie haben eene groote Sind begonen", säd hee, "oba ekj woa wada opp dän Boajch gonen, om Gott om Vejäwunk to froagen. Veleicht woat Gott sikj noch eenmol äwa junt erboarmen."

Moses stieech opp dän Boajch Sinai un fruach Gott, de Menschen to vejäwen, waut see jedonen hauden.

"Wan Du äant nich vejefst, wan Du äant dootmoaken west", bäd hee, "dan moak mie uk doot."

"Wäa jesindicht haft, dän woa Ekj bestrofen. Oba Ekj woa daut Volkj Israel nich venichten. Go un nemm daut Launt en, daut Ekj Abraham, Isaak un Jakob vesproaken hab. Oba Ekj woa nich mank junt noppgonen", auntwuad Gott.

"Mien Har", roopt Moses, "wan Diene Jäajenwuat nich met ons jeit, woa ekj daut Volkj nich dort han fieren, wiels onen Die sent wie veloaren!"

"Moses, Ekj leew die", säd Gott, "doawäajen woa Ekj doonen, waut du velangst. Ekj woa de Menschen vejäwen un met die no daut vesproakne Launt gonen."

Dan, no eene Tiet, befool Gott Moses, niee Steentoflen ut to oabeiden un de Tieen Jebooten doanopp to schriewen.