Adam sien Faulen

Oba de Har roopt Adam un säd to am: "Wua best du?"

Aus Gott de Himmel muak, muak Hee uk Enjel. See läwden em Himmel bie Gott un deenden Am. Een Dach dreid sikj een Enjel jäajen Gott, wiels hee soo majchtich un kjraftich sennen wull aus sien Schepfa. Väle Enjel schlooten sikj de Wadastaunt aun. Dan schmeet Gott dee ut däm Himmel en de Diestanis nenn dee, de Hal jenant woat. De jefolna Enjel wort Diewel ooda Soton jenant. Hee wia daut Haupt äwa aule onjehuarsome Enjel. Soton wist, daut Adam un Eva stoawen un en de Hal komen wudden, wan see eene Sind begonen wudden. Hee haust Menschen un wull äant onbedinjt de Freid nämen, en Gott siene Jäajenwuat to sennen.

Hee haud eene Iedee: "Ekj woa proowen, äant doatoo to brinjen, de Frucht vom Boom von de Erkjantnis von Goot un Bees to äten, dee Gott äant veboden haft to äten." Soton neem eenen Form soo aus ne Schlang aun un kjeem en dän Goaden Eden.

Een Dach jinkj Eva auleen em Goaden un kjeem nom Boom von de Erkjantnis von Goot un Bees. See stunt besied däm Boom, aus see eene Stemm hieed: "Eva!" De Fru haud Angst.

"Wäa rät hia met mie?" fruach see un oppeemol sach see de Schlang besied sikj. De fruach: "Es daut werkjlich soo, daut Gott junt von kjeenem Boom em Goaden Frucht äten lat?"

"Nä, soont haft Hee nich jesajcht", auntwuad Eva. "Wie kjennen Frucht von jieda Boom em Goaden äten, buta von disem. Aundasch woa wie stoawen."

"Nä, du woascht äwahaupt nich stoawen", säd de Schlang. "De eensje Grunt, wuarom Gott daut sajcht, es, wiels Hee well nich, daut du daut aunschieest. Hee weet vesecha, daut du väl mea vestonen woascht, wan du daut atst, aus nu. Du woascht soo aus Gott sennen un Goot un Bees kjanen."

Un de Schlang veschwunk. Eva bekjikjt sikj noch wada de Frucht. See wundad doaräwa. De Iedee, daut et soo eefach un leicht wia, soo aus Gott selfst to woaren, neem ar eefach dän Odem. See schieed de Frucht väasechtich aun, oba nuscht passieed. See plock daut un beet doavon auf. See faul nich doot om! De Frucht schmakjt soogoa seet. En disem Moment, jinkj Adam no ar opptoo. "Nemm daut, Adam, wuarom proofst du dit nich?" säd Eva. "Ekj hab de vebodne Frucht jejäten un soo aus du sitst, läw ekj noch!"

Adam luad nich lang un beet uk doa nenn. Hee es uk nich jestorwen. Weens en disem Moment. Oba irjentwaut endad sikj fuaz, wiels de Doot en de Welt kjeem un daut Beese un de Sind daut Hoat von jieda Mensch errieekjt. Gott Onjehuarsom sennen un siene Jebooten nich hoolen, es Sind. De Doot es de Strof fa de Sinden. Daut muak de Menschen äa Jlekj to een Enj. Krakjt doawäajen haft de Diewel daut jedonen; daut wia sien werkjeljet Ziel.

Oppeemol erkjanden Adam un Eva, daut see noaktich wieren un schämden sikj doafäa. See muaken sikj Kjleeda ut groote Bläda, dee see plocken. See dochten, see wisten, waut to doonen es, oba irjentwaut baudad äant bestendich. De ieeschte Menschen schämden sikj un een Schultjefeel haud äant to hoolen. Soo waut hauden see noch niemols verhäa jefeelt.

En disem Owent kjeem Gott en dän Goaden. Aus see Am gonen hieeden, vesochten see, sikj en däm Woolt vom Paradies to vestäakjen. Ea wia Hee äa Frint, oba nu hauden see Angst fa Am. De scheene Jemeenschoft tweschen Gott un de Menschen wort derch de Sind vedorwen. Verhäa hauden see Gott jeleeft un Am vetrut; oba nu musten see sikj vestäakjen.

Un Gott nodad sikj. Hee roopt lud: "Wua best du, Adam?"

Hee roopt Adam nich, wiels Hee nich wist, wua hee to finjen wia, wiels Gott aules un een jiedren seenen kaun. Hee roopt, doamet Adam un Eva erkjanen wudden, daut Gott no äant sieekjt.

"Ekj sie hia!" Auntwuad Adam. Em selwjen Moment docht hee doaräwa no, woo lang nich kluak daut wia, sikj ver Gott to vestäakjen. "Ekj hieed diene Stemm un kjrieech Angst, wiels ekj noaktich sie."

"Wäa haft die jesajcht, daut du noaktich best?" Fruach Gott am. "Ekj kaun mie nich erinren, daut du die jeemols doafäa jeschämt hast. Du hast doch nich von de vebodne Frucht jejäten, ooda?"

Adam wuach sikj nich, Gott auntokjikjen. "De Fru, dee Du mie jejäft hast, haft mie de Frucht jejäft", auntwuad hee leis.

"Wuarom hast du daut jedonen?" Fruach Gott, Eva. "De Schlang haft mie jeteischt, endäm dee mie väl vesproaken haft", vesocht Eva sikj to veteidjen. "Ekj hab opp daut Drenjen nojejäft."

Gott säd to de Schlang: "Du best veflucht fa daut, waut du jedonen hast! Menschen woaren fa emma diene Fiend sennen. Oba een Dach woat Eena komen un die besiejen!"

Adam un Eva vestunden nich, wuavon Gott räden deed. See wisten donn noch nich, daut Gott eenen Rada schekjen wudd, om daut Beese to venichten.

'Nu weeten see, waut goot un beese es', docht Gott. 'Menschen wellen soo sennen aus ekj, oba see sent to schwak, om däm Beesen to wadastonen. Doawäajen mucht Ekj nich, daut see de Frucht vom Boom vom Läwen äten.'

"Jie motten dän Goaden veloten", säd Gott to Adam un Eva. "Eva, du woascht Kjinja haben, oba äa Aunkomen woat wee doonen. Du, Adam, motst schwoa oabeiden, om die un diene Famielje to näaren. Opp diene Stapen woaren Spekjasch un Onkrut waussen un du woascht kjeene Ru haben, bat du stoafst. Un dan woat dien Kjarpa wada to Stoff, wiels Stoff es daut, wuarut du jemoakt best."

Ver Adam un Eva dän Paradies veleeten, muak Gott äant Kjleeda ut Fal. Soo kjemmad Gott sikj wieda om de Menschen, un wan uk see Gott onjehuarsom wieren un nich mea en siene Jäajenwuat läwen durwen.

Soo worden Adam un Eva ut däm Paradies rutjedräwen. Gott stald de Cherubim un een flaumendet Schwieet, om dän Goaden un dän Boom vom Läwen to bewoaken. Oba… Gott vespruak, äant eenen Rada to schekjen!