De Welt Schepfunk

Aum Aunfank muak Gott Himmel un Ieed...

Gaunz aum Aunfank jeef daut bloos Gott un sest nuscht. Daut wia aulewäajen gaunz diesta. Oba Gott wort sikj eenich, daut to endren, un Hee erschauft de Himmel un de Ieed. Erschaufen meent, von ut nuscht waut to moaken. Kjeena kaun daut doonen, oba Gott kaun! Doawäajen nanen wie Am dän Schepfa. De Bibel, daut Buak, daut Gott de Menschen jejäft haft, vetalt ons dise Jeschicht.

Aum ieeschten Dach säd Gott: "Lot doa Licht sennen", un daut wort Licht. Dan trand Hee daut Licht von de Diestanis un nand daut Licht Dach un de Diestanis Nacht. Von donn aun foljden Dach un Nacht no enaunda.

Aum tweeden Dach muak Gott de Wiede Rum (vondoag nanen wie dee de Lofthimmel) äwa de Wotasch un nand dee Himmel. Hee sorjd doafäa, daut een Poat von daut Wota opp de Ieed un daut aundre Poat en de Wolkjen bleef. Dan feld Gott dän Rum met de Loft, dee wie vondoag noch odmen.

Aum dredden Dach kjeem daut Launt ut daut Wota rut no daut Wuat Gottes no. Aul daut Wota feld aule deepe Städen dee von Gott jeschaufen sent. Un Gott nand daut drieeje Launt Ieed un de toop jesaumelde Wotasch nand Hee Mäa. Gott sach, woo äakjlich un kol de Ieed wia. Doawäajen säd Hee: "De Ieed sull Graus, Struck un Beem waussen." Un dan kjeemen väle Plaunten opp de Ieed opp.

De Welt wort scheen un voll Kalia! Plaunten muaken Sot un ut dit Sot wossen niee Plaunten. Sot wort en de Frucht vestoaken, ut dee dan niee Beem wossen.

Aum vieeden Dach befool Gott, daut Sonn, Mon un Stierns sennen. Gott haft daut soo jemoakt, un de Sonn jeit jieda eensjen Morjen opp un jeit Nacht fa Nacht unja.

Enne Nacht, wan wie schlopen, es daut diesta. Oba de Mon un de Stierns dachen enne Nacht kloa no Gott siene Aunwiesungen no. Doawäajen es de Nacht nich gaunz diesta. Daut jeft soo väl Stierns aum Himmel, daut wie dee nich eenmol talen kjennen. Oba wie weeten von de Sonn un Mon, waut fa Dach, Moonat ooda Joa daut es.

Soo haft Gott de Tiet faustjelajcht un aules trajcht jestalt, soo aus Hee daut wull.

Aum feften Dach funk Gott aun, Läwendjet to erschaufen.

Hee säd: "Lot daut Tieren em Wota jäwen!" Un daut wia soo. Gott muak sea groote Waulfesch, dee leicht en daut Deepe schwamen kunnen, un groote un kjliene Fesch, dee soo aus de Blitz derch daut Wota flizten. Hee haft jieda eenselne Mäatia jemoakt, uk daut kjlanste.

Gott haft väle Dusende mol Dusende erschaufen! To väle Dinja, om dee to talen!

Uk de Loft wort jefelt met Läwen un Jeluts. Gott muak dusende Väajel, von aule Sorten. Un see schwäwden derch dän bleiwen Himmel äwa de prachtvolle jreene Plaunten un launden opp Beem un de Ieed, om sikj to reiwen un to näaren. Gott säajend aule Tieren un säd: "Siet fruchtboa un vemieet junt!" Hee wull, daut sikj aule Fesch, Tieren un Väajel vemieeden.

Un daut Launt, de Loft un de Wotasch kreiwelden met Läwen, onruich un stormich. Daut wia de fefta Dach.

Soo kjeem de sasta Dach.

Gott sorjd doafäa, daut noch mea Läwendjet opp de Ieed väakjeem. Kjäj, Pieed, Schwien, Eelefaunten, Tiejasch un Leiws, Open un väle aundre Tieren – jieda haud sienen ieejnen Plauz en de Welt. Schlangen un aundre koltblootje Tieren kjeemen väa. Kjeent von dise Tieren sach et soo ut aus daut aundre; jieda wia aundasch aus daut aundre.

Aulsoo haud Gott sien gaunzet Woakj meist foadich.

Daut jeef de Ieed un dän Himmel, de Sonn un de Stierns, Plaunten un Beem, Fesch un Väajel, Launt Tieren un Mäatieren. Woo groosoatich daut opp de Ieed wia!

Oba Gott wist, daut noch waut fäld. "Ekj well eenen Mensch erschaufen", säd Hee.

"Hee woat Uagen, Uaren un Been haben soo aus Tieren un hee woat Sot un Frucht äten, aus wan hee een Tia wia. Un doch woat hee gaunz secha aundasch sennen, wiels hee woat soo sennen aus Ekj. Ekj woa am soo moaken daut hee denkjen kaun, om daut hee de Welt vestonen kaun. Hee waut kjennen räden un siene Jedanken rutsajen. Oba daut ieeschte mott hee Mie vetruen un Mie leewen. Un dan woaren wie Frind."

Un Gott säd: "Lot ons eenen Mensch no onsem Bilt moaken." Daut ieeschte haft Gott de Har dän Mensch ut Stoff von de Ieed jemoakt. Dan pust am de Schepfa dän Odem vom Läwen en un muak am läwendich un kluak. De Maun kunn nich bloos gonen, äten un schlopen, hee kunn uk denkjen.

Hee kunn äwa sikj selfst un de Welt rom am nodenkjen. Hee kunn lachen un truarich sennen un roaren. Hee kunn sikj nich bloos aun de vegone Tiet erinren, soo aus maunche Tieren kjennen, oba hee kunn uk äwa tookjinftje Dinjen jreblen.

Hee kunn äwa sikj un sienen Schepfa nodenkjen un jeneiw daut deed de Maun. Hee lieed, daut Gott am leewd un daut freid am. De ieeschta Maun sien Nomen wia Adam.

Un Gott de Har plaunt eenen Goaden en Eden un sad Adam dort han. Daut wia een Paradies! Een Riefa schäld en Eden, om dän Goaden to bewesren. De Riefa deeld sikj en vea Streem, dee de Paschon, de Gihon, de Tigris un de Eufrat jenant worden. Gott befool däm Maun to oabeiden un sikj om dän Goaden to kjemren.

De Oabeit wia fa dän Maun nich schwoa, dee muak am oba jlekjlich. Butadäm jeef Gott däm Maun jetliche Krauft, Vestaunt un Vestentnis, om de Welt to unjahoolen.

Un Gott befool däm Maun, sikj eenen Nomen fa jieda eensjet Tia uttodenkjen. Un daut es waut Adam deed. Hee wia sea schaftich, daut hee daut jeschauft haud, aule läwendje Tieren eenen Nomen to jäwen.

Un doch, wia Adam een beskje truarich.

Een Dach, aus hee sikj von de Oabeit ut reiwd, lieech Adam waka un docht bie sikj: 'Gott haft mie soo väl goode Dinja jejäft. Daut meent, Hee leeft mie. Ekj sie mie aulsoo secha, daut hee daut weet, woo eensom ekj mie feel, trotz aulem, waut rom mie es.' Met dit em Senn, schleep Adam en.

Aus hee oppwuak, kjikjt hee sikj rom un rubbeld sikj äwarauscht de veschleepade Uagen. Ver am stunt eene Fru. 'Ekj sie nich mea auleen, ekj hab de Fru, von dee ekj jedreemt hab!' Docht hee: 'Woo wundaboa, daut Gott mie miene Fru jeschenkjt haft! Ekj woa fa emma bie ar sennen. Woo scheen woat ons daut gonen!'

Adam un Eva jinjen foaken em Goaden spazieren un unjasochten niee Städen. Oba en de Medd vom Goaden musten see sea väasechtich sennen.

Daut jeef twee rotselhauftje Beem. Gott selfst jeef de Beem Nomes. Eena wort de Boom vom Läwen jenant, un een aundra wort de Boom von de Erkjantnis von Goot un Bees jenant. Äwajens, haft Gott veboden, Frucht von däm Boom von de Erkjantnis von Goot un Bees to äten.

De Menschen wieren jlekjlich. Gott sach, daut Adam un Eva sikj eenaunda leewden un vestunden, un daut wia goot. Un soo wia de sasta Dach vebie.

Nodäm Hee de gaunze Oabeit foadich jemoakt haud, sach Gott, daut aules, waut Hee jemoakt haud, sea goot wia. De Har wia met siene Schepfunk tofräd. Aules wia vollkomen. Daut Licht strold kloa, de Loft wia jefelt von scheenrikjendet, daut Launt wia met rikjeljet jreenet Jewaus bedakjt. Äwadach feld Sonnenlicht dän Himmel, un enne Nacht schemmarieed de Mon saunft. Väajel, Tieren un aulet Läwendjet wieren frintlich, oschuldich un jlekjlich. Oba aum jlekjlichsten von aulem wieren Adam un Eva, wiels see metenaunda un met Gott räden un Am uk aunbäden kunnen.

Aum säwenden Dach haft Gott nuscht jemoakt. Hee reiwd sikj von aul siene Oabeit ut. Gott säajend disen Dach un muak dän heilich. Soo wort daut to eenem besondren Rudach.

Lota jeef Gott sien Volkj dän Befäl: Reift aum säwenden Dach, däm latsten Dach enne Wäakj. Aun disem Dach sellen aule Jleewende aun äaren Schepfa denkjen, Am aunbäden un Am deenen.