Breeda trafen sikj

Ekj sie nich wirdich fa aul dee Boarmherzichkjeit un aul de Woarheit, dee du dienen Kjnajcht bewäsen hast; wiels met mienem Stock sie ekj äwa disen Jordan jegonen, un nu sie ekj to twee Häaden jeworden.

Wäarent de lange Reis wieren see aula froo, daut see no daut Launt reisden, daut Gott Abraham un sienen Nokomen vesproaken haud. Daut eensje Dinkj, waut äant baudren deed, wia, woo Esau äant bie äa Aunkomen behaundlen wudd. Jakob wist, daut Esau am sest dootmoaken wull, doawäajen haud hee Angst, daut Esau am un siene Kjinja dootmoaken wudd.

Aus Jakob utfunk, daut Esau vea-hundat Maun vesaumelt haud un sikj opp dän Wajch muak, om am to trafen, wist hee nich, waut hee doonen sull. 'Wan Esau mie well Schoden aundoonen, woa ekj em Trubbel sennen', docht Jakob. Hee kunn nich fuatkomen, wiels daut ommäajlich wia, sikj met groote Häaden Vee, Frues un Kjinja bosich to bewäajen. Un doa wieren nich jenuach Mana, om sikj to veteidjen.

Daut ieeschte deeld Jakob siene Häaden en twee Gruppen un schekjt eene verut. "Wan Esau dee aunjript, weet ekj, daut hee emma noch mie doll es. Un weenichstens de Grupp, dee äwa blift, kaun fuatkomen", erkjläad Jakob siene Säns. Jakob selfst jinkj met de ieeschte Grupp.

Aus de Nacht aunfunk, jinkj hee een enjstje wajch von de Zelts un funk aun to bäden: "Gott, ekj sie aul de Boarmherzichkjeit un Säajens, dee du mie jejäft hast, onwirdich. Un nu bäd ekj, bitte, beschitz mie un miene Famielje. Lot daut nich to, daut Esau ons dootmoakt, wiels du hast vesproaken, mie to beschitzen un dit Launt miene Nokomen to jäwen.

Aum näakjsten Morjen schekjt Jakob siene Deena met dartich Kameelen sienem Brooda to trafen. Aus see veleeten, schekjt Jakob eene aundre Grupp Deena met twee-hundat Schop rut. No een Stootje schekjt hee Vee-, Kosen- un Äselhäaden een enjstje hinjarenaunda. De Tieren wieren aus Jeschenkj fa Esau jedocht. 'Wan Esau dise Jeschenkja eent bie eent aunnemt, woat hee mie nich doll sennen, wan wie ons trafen', docht Jakob.

Jakob schekjt aul siene Menschen met Jeschenkja om Esau to trafen, oba doa wia emma noch kjeen Tieekjen von Esau.

Aus de Owent kjeem, jinjen see aula schlopen. Jakob stunt medden en de Nacht opp un schekjt siene Famielje un siene Häaden äwa eenen Stroom, dee velenjd de Tol schäld. Aus hee auleen aum aundren Eewa vom Stroom wia, kjeem jeemaunt no am un funk aun, met am to rauslen. Dis Jeemaunt wia de Enjel vom Harn, dee een menscheljet Jestault aunjenomen haud. See kjamften lang, Jakob kjamfd met aule Krauft, om sikj to wäaren. De Maun erkjand, daut hee Jakob nich jewennen kunn, aulsoo schluach hee Jakob en de Hoft. Un wan Jakob uk nich wieda kjamfen kunn, hild hee dän Maun bloos faust.

"Lot mie loos", säd sien Jäajna, "daut es meist Zemorjes."

Oba Jakob leet am nich loos. "Ieescht jefst du mie eenen Säajen."

"Waut es dien Nomen?" fruach de Maun.

"Jakob."

"Von nu aun saust du nich Jakob heeten, oba Israel, wiels du hast met Gott un met Menschen jekjamft un hast jewonnen."

"Bitte saj mie dienen Nomen", fruach Jakob, oba hee säd am daut nich.

Un doa wort am daut kloa, daut hee met Gott jekjamft haud, nich met eenem Mensch. Un Gott säajend Jakob.

Aus de Sonn em Oosten oppjinkj, veschwunk de Framda. Jakob stunt langsom wada opp un muak sikj doaraun, dän flaka Stroom äwa to gonen. Hee jinkj lom, wiels siene Hoft deed wee.

Boolt kjeem Jakob siene Famielje un siene Häaden no. Wiet auf sach hee Mana am entjäajen komen. Dit wieren Esau un siene Deena. Met een zetajet Hoat nodad hee sikj äant un bekjt sikj säwenmol läach aus een Utdruck von Respakjt. Oba Esau rand am opp to, foot am om, kust am un säd:

"Jakob, woo frei ekj mie, die wada to seenen!"

Jakob wort jeloten – Esau wia am nich mea doll! Jakob wia soo froo to seenen, daut sien Brooda sien Hoat wia wieekj jeworden! Jakob haud Gott jefroacht, Esau sienen Senn to endren, un Gott haud sien Jebäd erhieet. Un beid Breeda roaden fa Freid.

Esau sach Rahel, Lea un äare Kjinja un fruach: "Wäa sent dise met die?"

Jakob auntwuad: "Daut sent de Kjinja, dee Gott mie jejäft haft." Un Rahel, Lea, de Deenarinnen un Jakob siene Kjinja bekjten sikj läach ver Esau.

Dan fruach Esau:

"Wuarom hast du mie dee Schop un Vee jeschekjt, dee ekj opp däm Wajch hiahäa jeseenen hab? Ekj hab aul een Schoof, mien Brooda, hool dee fa die."

Oba Jakob foddad Esau opp: "Toom jefaulen nemm dit aus een Jeschenkj aun. Wiels Gott haft mie rikjlich väl jejäft, un ekj hab aules, waut ekj bruck."

Soo bestunt Jakob doaropp un Esau neem siene Jeschenkja aun. Esau säd to sienem Brooda: "Lot ons toop no miene Städ gonen."

Oba Jakob auntwuad: "Ekj kaun nich bosich gonen. Miene Kjinja sent schwak un ekj hab väle Lama un junge Kosen. Wan ekj dee to bosich joag, woaren aule Tieren omkomen."

Jakob jinkj nich met Esau. Esau kjieed trigj no siene Städ, dee wietauf vom Launt Kanaan wia. Oba Jakob wankt äwa dän Jordan un muak sikj em Launt Kanaan bie de Staut Sichem Plauz. Dort stald hee siene Zelts opp, stald eenen Aultoa opp un bäd Gott aun.