Jakob en een framdet Launt

Dan jinkj Jakob sienen Wajch un kjeem en daut Launt von de Kjinja vom Oosten.

Schlieslich kjeem Jakob en daut Launt, wua sien Frintschoft wond. Hee fruach waut Hoads, auf see Laban kjanden.

"Jo, daut doo wie", auntwuaden see. "Sitst du dort eene Mejal met de Schop komen? Äa Nomen es Rahel un see es Laban siene jinjste Dochta."

Soo moakjt hee, daut hee daut batem Enj von siene Reis jemoakt haud. Nodäm hee Gott opp stelles jedankt haud, halpt hee Rahel, Wota fa de Schop ut däm Borm to schapen. Ar leet et sea straum un Jakob bemoakjt daut fuaz. Oba hee säd ar noch nich, wäa hee wia.

"Wuarom halpst du mie?" Fruach Rahel.

"Ne lange Tiet trigj haft diene Taunte Rebecka dise Städ veloten, om eenen Maun von ut daut Launt Kanaan to befrieen", auntwuad Jakob.

"Ekj weet", säd Rahel. "Mien Voda haft mie doavon vetalt. Oba wäa best du?"

"Ekj sie Jakob, Rebecka äa Sän."

"Soo, dan best du mien Fada!" Rahel wia oppjebrocht. "Welkom bie ons!"

Soo schwind aus Laban von Jakob sien Komen hieed, spood hee sikj am to trafen.

"Komm en mien Hus, sie mien Gaust!"

See freiden sikj sea en Laban sien Hus äwa Jakob sienen Besuach. De fastlicha Desch wort reed jemoakt, un Jakob muss eene lange Jeschicht von sienem Läwen Tus vetalen. Hee vetald von sienem oolen blinjen Voda Isaak un siene Mutta Rebecka, de emma noch jesunt wia; äwa sienen elren Zwillinkjsbrooda un von sien Voda sien Säajen kjrieen.

"Saj mie", fruach Laban, "auf dien Voda die de Erlaubnis jejäft haft, dise Reis to moaken?"

"Jo, hee selfst haft mie rutjeschekjt." Auntwuad Jakob. "Ekj saul hia eene Fru finjen."

Aus hee daut jesajcht haud, wort hee root un jeef Rahel eenen välsajenden Blekj.

No eene Moonat fruach Laban, waut Jakob aus Tolinj fa siene Oabeit opp hopen deed. Jakob haud aul doaräwa nojedocht.

"Weetst du, Laban, wäa befrieen well, mott däm tookjinftjen Schwia-Voda dän Brutpries tolen. Ekj wudd jleichen Rahel to befrieen. Wan ekj säwen Joa fa die schauf, woascht du dän Brutpries fa Rahel dan aus betolt aunnämen?"

Laban nekjt met eenem Frintlen em Jesecht,

"Na secha! Ekj frie miene Dochta leewa met die un nich met sestwäm."

Soo, schauft Jakob säwen Joa fa Laban. De Tiet vejinkj un entlich kjeem de lang jewenschta Dach.

Bie de Kjast wort de Brut no de donmolje Mood vollstendich met een Kjastduak bedakjt. Daut wia ieescht mol de Morjen no de Kjast, aus Jakob entlich daut Jesecht von siene niee Fru sach. Aus see daut Duak aufneem, wia hee jestuzt: De Fru, dee hee befriet haud, wia Rahel äare Sesta Lea, nich Rahel!

Hee spood sikj no Laban. "Waut bediet daut?" Schrieech Hee. "Ekj hab säwen Joa jeschauft, om Rahel to befrieen, nich Lea! Du hast mie väajeloagen!"

"Weetst du, en ons Launt befriet de jinjre Dochta niemols ver de Elre."

Jakob kjneed sikj dol un funk aun to roaren. Ieescht doa wort am daut kloa, waut et meend, jeteischt to woaren. Laban säd to Jakob, daut hee am Rahel befrieen loten wudd, wan hee noch eenmol säwen Joa fa am oabeiden wudd. To de Tiet kunn een Maun mea aus eene Fru befrieen, doawäajen stemd Jakob too. No eene Wäakj wia doa noch eene Kjast, oba ditmol onen irjent een Aunschmäaren. Jakob befried Rahel, de Fru, dee hee leewd.

Noch säwen Joa schauft Jakob fa sienen Schwia-Voda. Aus de Tiet vebie wia, schauft hee wieda fa Laban. Oba de Brutpries wia nich mea daut, wuafäa hee oabeiden deed. Hee selfst veschauft sikj zolrikje Häaden von Schop, Kosen un Kjieej. Siene Häaden worden soogoa jrata aus Laban siene. Besied daut haud hee twalw Kjinja: Alf Säns un eene Dochta. Hee wia froo, daut Gott met am wia un am emma wada säajend. Oba boolt bemoakjt hee, daut Laban un siene Säns aufjenstich opp sien Rikjtum worden.

Doawäajen säd Gott to Jakob, hee sull no daut Launt von siene Vodasch trigjgonen, no siene Famielje.