ՀԻՍՈՒՍԸ ՔԱՅԼՈՒՄ Է ՋՐԵՐԻ ՎՐԱՅՈՎ

Վրա հասավ գիշերը։ Աշակերտների նավակը լողում էր Գա­ լիլեա լճի վրայով։ Հիսուսը նրանց հետ չէր, Նա միայնակ աղո­ թում էր լեռան վրա, իսկ աշակերտները մեկ ժամ է, ինչ թիա­ վարում էին։ Հանկարծ ուժեղ քամի եղավ, ալիքները սկսեցին այս ու այն կողմ գցել նավակը։ Վտանգը գնալով մեծանում էր, իսկ նրանք դեռ պետք է նավարկեին Կափառնաում, ուր իրենց ուղարկել էր Հիսուս՝ խոստանալով, որ ինքն ավելի ուշ կգա։ Աշակերտներն ամեն ինչ անում էին, որպեսզի ափ հասնեին, բայց դա իրենց չէր հաջողվում․ քամին շատ ուժեղ էր, և նրանք

այդքան ուժ չունեին քամու դեմ պայքարելու։

Հանկարծ աշակերտները մի քայլող լույս տեսան․այն օրոր­ վում էր ջրերի վրա և մոտենում նավակին։ Շուտով նրանք մարդու կերպարանք տեսան։ Աշակերտներից մեկը վախից բացականչեց․ «Ջրերի վրայով մարդ է քայլում։ Դա հնարավոր բան չէ»։ Նրանք կարծեցին, թե ուրվական է գալիս։ Հանկարծ մարդկային կերպարանքը բացականչեց․

­ Մի՛ վախեցեք, այդ Ես եմ։

Այո՛, դա Հիսուսն էր՝ իրենց ուսուցիչը։ Նրանք անմիջա­ պես ճանաչեցին նրա ձայնը։ Աշակերտների սրտից քար ըն­ կավ, նրանք թեթևացած շունչ քաշեցին և սպասում էին, որ Նա մոտենա իրենց։ Նրանցից մեկը, սակայն, չհամբերեց․ դա Պետրոսն էր, որ անհամբեր մարդ էր, և բացի դրանից նա այն­ քան էր սիրում Հիսուսին, որ ուրախությամբ կվազեր՝ նրան առաջինը դիմավորելու, բայց դա հնարավոր չէր։ Ո՞վ կարող էր քայլել ջրերի վրայով և չսուզվել։

«Բայց և ինչու՞ ոչ։ ­ մտածեց Պետրոսը։ ­ Եթե Հիսուսը քայ­ լում է ջրերի վրայով և եթե ինձ օգնի, ես էլ կարող եմ քայլել»։ Հազիվ էր այդ միտքն ընկել նրա գլուխը, երբ բացականչեց․

­ Տե՜ր, եթե այդ Դու ես, հրամայի՛ր, որ ես ջրերի վրայով Քեզ մոտ գամ։

Հիսուսն ասսց․

­ Արի՛։

Պետրոսը քայլ գցեց նավակից և մեկ ոտքով կանգնեց ջրի վրա։ Ջուրը պահեց նրան, կարծես թե պինդ գետին լիներ։ Ապա նա մյուս ոտքը դրեց ջրի վրա և սկսեց քայլել։ Հանկարծ Պետրոսը նկատեց, որ մի ալիք է գալիս իր վրա։ Նա վախեցած հայացքը կտրեց Հիսուսից և ողջ ուշադրությունը սևեռեց ալի­ քին։ Եվ նույն պահին իրեն վախ պատեց։ Կարո՞ղ է արդյոք դիմանալ ալիքներին։ Ու սկսեց սուզվել և բացականչեց․

­ Տե՜ր, փրկի՜ր ինձ։

Հիսուսը ձեռքը երկարեց և բռնեց սուզվող Պետրոսին։

­ Թերահավա՛տ, ինչու՞ կասկածեցիր, ­ հարցրեց նրան։ Պետրոսը փրկված էր, սակայն ոչ թե իր հավատքի շնորհիվ,

այլ Հիսուս Քրիստոսի՝ Աստծու Որդու։

Այդ ժամանակ աշակերտներն արդեն նավակով մոտեցել էին նրանց։ Հիսուսը և Պետրոսը բարձրացան նավակ, և նույն վայրկյանին քամին կանգ առավ։ Տեղի ունեցածն այնքան ցնցեց աշակերտներին, որ նրանք մոտեցան, խոնարհվեցին Հիսուսին այնպես, ինչպես այն օրերին խոնարհվում էին թա­ գավորներին։ Եվ ասացին․

­ Հիսու՛ս, իսկապես Դու Աստծու Որդին ես։

Այդ գիշեր նրանք մեկ անգամ ևս հստակորեն հասկացան, որ առանց Հիսուսի օգնության կարող էին մահանալ։