ՀՐԱՇՔ ԿԱՆԱՅՈՒՄ

Հիսուսի՝ իր աշակերտների հետ Գալիլեա գալուց երեք օր անց Կանա փոքրիկ քաղաքում հարսանիք եղավ։ Մարիամը՝ Հիսուսի մայրը, նույնպես հրավիրված էր։ Դա ուրախ տոնա­ կատարություն էր․ հյուրերը կերան և խմեցին, երգեցին և պարեցին, պատմություններ պատմեցին և ծիծաղեցին։ Հան­ կարծ ուրախության գագաթնակետին Մարիամը մոտեցավ Հիսուսին և ասաց․

­ Գինին վերջացավ։

Հավանաբար հյուրերը փեսային կհամարեին ժլատ, քանի որ բավարար չափով գինի չէր գնել։ Մարիամը հույս ուներ, որ Հիսուսը ինչ­որ մի ելք կգտնի։ Բայց Հիսուս, իմանալով, թե ինչ է ուզում իր մայրը, պատասխանեց․

­ Ի՞նչ ես ցանկանում ինձանից, Կի՛ն։ Դեռ իմ ժամը չի եկել։ Մարիամը, սակայն, հավատում էր, որ Հիսուսը կօգնի։ Եվ

սպասավորներին ասաց․

­ Ինչ որ ձեզ ասի, նույնությամբ կանեք։

Հիսուս իրապես շուտով մոտեցավ սպասավորներին և հրա­ մայեց դատարկ կարասները լցնել ջրով։ Երբ սպասավորները վեց կարասներն էլ լցրեցին, Հիսուս ասաց․

­ Իսկ այժմ մի գավաթ տարեք սեղանապետին, որ փորձի։ Սպասավորները զարմանքով և կասկածամտությամբ նա­ յեցին Հիսուսին․ ի՞նչ է, մեզ ձե՞ռ է առնում։ Բայց հիշելով Մա­ րիամի խոսքերը, թե ինչ որ ասի, անեն, այդպես էլ արեցին։ Երբ սեղանապետը փորձեց գավաթի միջի պարունակությու­

նը, ասաց փեսային․

­ Մարդիկ լավ գինին սկզբում են հյուրասիրում, իսկ դու այն պահեցիր մինչև հիմա․․․

Փեսան ոչինչ չհասկացավ։

Մարիամը ժպիտով նայեց որդուն, իսկ նրա աշակերտները մտածեցին․ «Իրապես, Նույն ինքն Աստված ուղարկեց Հիսու­ սին մարդկանց օգնելու»։