Vadedilmiş Topraklar

Nuh’un oğullarının birçok çocuğu olmuştu. Onların torunları da bütün yeryüzüne dağılmıştı. Bu insanlar adil miydi, yoksa lanetli miydi? Birçoğu gerçek Tanrı’yı unutmuştu, çünkü O’nu anlayamamışlardı. İrili ufaklı heykeller şeklinde kendilerine putlar yapmışlardı. Putlar tahtadan yapılmıştı ya da

taştan oyulmuştu. İnsanlar putları her tarafa diktiler; önlerinde diz çöküp dua ettiler. Şöyle diyorlardı: “Bunlar bizim tanrılarımız, bizi onlar yarattı; bize yiyecek sağlıyorlar.”

Birçok insan yıllarca putlara esir oldu. Tanrı’ya değil, putlara taptılar. Putlarının lütfunu kazanmak için onların heykellerini gümüş ya da altından yapıyorlardı.

Tanrı insanların putlara taptığını, O’ndan yüz çevirdiklerini gördü ve onlara çok öfkelendi. Ama onları ortadan kaldırmadı, çünkü bir gün dünyaya bir Kurtarıcı gelecekti ve insanların günahları uğruna ölecekti. Sonra Tanrı şöyle dedi: “Kendim için birini seçeceğim ve ona beni sevip bana hizmet etmesini öğreteceğim. Büyük bir ulusun babası olacak, herkesin Kurtarıcısı olacak olan kişi bu ulustan çıkacak.”

Rab Avram’a şöyle dedi: “Ülkeni, akrabalarını, baba evini bırak, sana göstereceğim ülkeye git. Seni kutsayacak, sana ün kazandıracağım.”

Avram ile eşi Saray uzun ve zorlu bir yolculuğa çıktılar. Avram’ın yeğeni Lut da onlarla geldi. Tanrı Avram’a Kenan ülkesine gitmesi için yol gösterdi. Avram orada tekrar Tanrı’nın sesini duydu, açıkça şöyle diyordu: “Burası senin soyuna vereceğim topraklardır.”

Avram buna memnun oldu, sonunda istediği yere ulaştığını düşündü. “Kenan tam benim gitmek isteyer!” dedi. Sonra Avram bir sunak adak adadı.

Ancak Tanrı’nın soyla ilgili ettiği sözlerin Avram için bir anlamı yoktu, çünkü Avram ile Saray’ın çocukları yoktu. Ama Avram hayatıyla ilgili olarak Tanrı’ya güvendi.

Tanrı defalarca Avram’a şöyle seslendi: “Seni kutsayacağım ve koruyacağım. Sana kimse zarar veremeyecek.” Tanrı Avram’dan hoşnut kaldı ve onu dostu olarak gördü.