Süleyman Bilgelik İstiyor

Kral Davut ölmeden önce Kudüs’teki İsrail önderlerinim hepsini çağırdı. Onlara buluşma çadırının yerine, Rab için bir mabed yaptırmayı düşündüğünü söyledi. Ama Tanrı ona bunu yaptırtmadı, çünkü Davut çok savaşmıştı ve vakti olmamıştı.

Davut şöyle dedi: “Oğlum Süleyman, Rab için bir mabed yaptıracak. Tanrı bana şunları vadetti: Süleyman’ı terk etmeyecek ve eğer O’nun emirlerine uyarsa, krallıkta tahtını hep korumasını sağlayacak.”

Davut herkese Tanrı’nın emirlerine itaat etmelerini ve O’na yürekten hizmet etmelerini buyurdu. Bütün ileri gelenler ve Davut’un oğulları yeni kral Süleyman’a itaat edeceklerine dair yemin ettiler.

Rab Süleyman’ı kutsadı. Süleyman güçlü bir kral oldu. Sadece kendi halkı değil, komşu halklar da onu sevip saydılar.

Hükümranlığının başında alçakgönüllü ve minnettar olan Süleyman, Rab’den bir istekte bulundu. Gece vakti Rab genç krala rüyasında göründü ve ona şöyle dedi:

“Sana ne vermemi istiyorsan söyle.”

Süleyman şöyle dedi: “Babama hep destek oldun. Şimdi onun yerine beni kral yaptın. Ama ben çok genç ve tecrübesizim. Rabbim, bana öyle sezgi dolu bir yürek ver ki, iyi ile kötüyü ayırt edip halkını yönetebileyim. Başka türlü senin bu büyük halkını kim yönetebilir?”

Rab şöyle cevap verdi: “Kendin için uzun ömür ve zenginlik değil de, bilgelik istemenden dolayı istediğini vereceğim. Dahası, sana öyle zenginlik ve onur vereceğim ki, hiç kimse senin gibi olamayacak. Eğer baban Davut gibi emirlerime ve hükümlerime uyarsan, sana uzun ömür veririm.”

Süleyman uyandı ve rüyasında ona vadettiklerinden dolayı Tanrı’ya şükretti.

Bir gün iki kadın bir bebekle krala geldi. Kralın ikisini dinleyip hüküm vermesini istediler. Kadınlardan biri şöyle dedi: “Biz aynı evde yaşıyoruz. Hemen hemen aynı zamanlarda çocuk doğurduk. Bir gece bu kadının oğlu öldü. Oğlunun öldüğünü fark edince, benim oğlumu almış, ben uyurken kendi ölü çocuğunu da benim koynuma koymuş.”

Diğer kadın, “Hayır! Yaşayan çocuk benim. Ölü olan senin” dedi. Kralın önünde böyle tartıştılar.

Bu, karar vermesi zor bir durumdu. Herkes kralın kararını bekliyordu. Süleyman hizmetkârına şöyle dedi: “Bir kılıç getirin, bebeği ikiye bölün, yarısını birine, diğer yarısını da öbürüne verin!”

Çocuğun gerçek annesi şöyle haykırdı: “Aman efendim, sakın çocuğu öldürmeyin! Ona verin!”

Diğer kadın ise, “Çocuk ne benim, ne de senin olsun, onu ikiye bölsünler!” dedi.

Bu şekilde kral hangi kadının çocuğun annesi olduğunu ortaya çıkardı. Birinci kadın çocuğun annesiydi!

Bütün İsrail kralın vermiş olduğu bilgece kararı duydu. Halk ona daha da saygı duydu, çünkü adil bir yönetim için onun Tanrı’dan gelen bilgeliğe sahip olduğunu anladı.