Trigj en daut Vodalaunt

Daniel wort aus Kjint no Babelon jebrocht. Oba morajcht aus hee oolt wort, erinnad hee sikj aun siene Jeburts-Städ un Gott sien Vespräakjen, sien Volkj trigj to brinjen. Wan bloos de Tempel wada wudd häajestalt woaren! Dan kunnen aule Juden sikj wada vesaumlen, om däm Harn aun to bäden! Daniel, auleen en sienem Hus, faust foaken un bäd nom Harn:

"Mien Har! Du best de groota un heilja Gott. Du best erboarment to dee, dee Die leewen. Wie, dien Volkj, wieren soo bees. Doawäajen hast Du daut toojeloten, daut wie en een framdet Launt jebrocht un Jerusalem venicht wort. Ekj weet, daut Du erboarment best, un ekj bedd Die nu, bitte vejäw ons Volkj, waut wie jedonen haben. Lot ons no Hus gonen!"

Un Gott erhieed dit Jebäd. Daniel selfst kjieed niemols trigj no Israel, oba no sienem Doot kjrieejen de Israeliten de Erlaubnis, trigj no Hus to gonen. De Kjennich von Babelon leet de Israeliten nich bloos en äa Vodalaunt trigjgonen, oba jeef äant uk aule heilje Jefässa ut Golt un Selwa, dee bie däm Siech vom Tempel en Jerusalem fuatjenomen worden wieren. De Israeliten wieren soo froo! Entlich wieren see frie!

Doch nich aula hauden dän Moot, trigj no Hus to gonen. See hauden aul äare Hiesa un Goades, Frind un Nobasch em Launt von äare Vebaununk. Em Launt von Israel wudden see nuscht aus Vestierunk finjen. See wudden schwoa schaufen motten, om de Staut wada opp to buen.

Oba doa wieren väle aundre, dee sikj brow aule Schwierichkjeiten stalden. See eenijden sikj doaropp, trigj no Jerusalem to gonen, aules fresch aunfangen un Gott sien Tempel wada oppbuen.

Väle Wäakj wieren vegonen, ver de Israeliten äa Vodalaunt errieekjten. Waut see sagen, bestädijd äare oajchste Besorchnissen: Äare Hiesa wieren meist gaunz venicht un nich mea wonboa. En de Hiesa waut noch foadich wieren läwden aundre Menschen. Onkrut haud de Wiengoades un Stapen enjenomen. Framde foarmaden nu daut Launt un betrachten daut aus äa Ieejentum. Waut ver äant wia, wia een deel schwoare Oabeit un Kaumf.

Doch wäarent see sikj Sorjen doaräwa muaken, woo see niee Hiesa un Jeträajd-Spikjasch buen, daut Launt Stobbes ut growen un plieejen, de Arnt seien un enbrinjen sullen, wia äant daut noch wichtja, daut to doonen, waut see en de Vebaununk nich doonen kunnen – Gott em Tempel aunbäden!

Oba see hauden dän Tempel nich mea. Dee to eene Tiet blieejende Staut Jerusalem lieech en Prell-Klompes.

"Daut woat woarschienlich lang dieren, dän Tempel wada oppbuen. Oba wie kjennen dän Aultoa fuaz oppstalen", säd de Priesta. "Dee saul neiw doa stonen, wua dee väaje ea wia."

De Menschen fungen aun, dän Plauz fa dän Aultoa rein to moaken. Boolt doaropp brochten see däm Harn een Opfa väa, om Am fa äare Trigjkjia to danken. Väle Joaren lota wort de niea Tempel enjeweit. Jerusalem wort wada eene wundascheene Staut met eene huage Waunt doarom.

No äare Trigjkjia von ut de Vebaununk schekjt Gott emma wada siene Profeeten no de Israeliten, om äant aun siene Jebooten to erinren. Hee muss äant bestrofen un äant dan emma wada vejäwen. Oba haud de Har nich derch siene Profeeten vesproaken, daut eene groote Veendrunk passieren wudd?

"Kjikj, de Doag komen", sajcht de Har, "wan ekj met daut Hus Israel un met daut Hus Juda eenen Nieen Bunt moaken woa. Nich no däm Bunt, dän ekj met äare Vodasch muak, aus ekj äant aun de Haunt foot, om äant ut daut Launt Ägipten rut to brinjen, woonen mienen Bunt see bruaken … Oba dit es de Bunt, dän ekj met daut Hus Israel moaken woa no dee Doag", sajcht de Har: "Ekj woa mien Jesaz en äa Enneljet jäwen, un daut opp äare Hoaten schriewen. Ekj woa äa Gott sennen, un see sellen mien Volkj sennen. ... Wiels ekj woa äare Mesdot vejäwen un äare Sind nich mea behoolen." (De Bibel, daut Buak Jeremia, Kapitel 31, Varzh 31-34).

Soo wanea haud Gott dit väa, sien Vespräakjen to erfellen?