Daniel en de Leiws-Heel

Tiedich zemorjes stunt de Kjennich opp un jinkj bosich no daut Loch met Leiws. Un aus hee nom Loch kjeem, roopt hee met roarende stemm no Daniel ...: "Daniel, du Kjnajcht von däm läwendjen Gott, haft dien Gott, däm du bestendich deenst, die kunt raden von de Leiws?"

Daut Jesaz von de Meeda un Persa wia eensichoatich, wiels daut niemols jebroaken woaren kunn. Selfst de Kjennich, nodäm hee een Jesaz rutjejäft haud, haud kjeen Rajcht, daut to endren. Daniel hieed boolt von daut niee Jesaz. Hee kjneed sikj dannoch emma noch dreemol aum Dach dol un bäd to Gott, soo aus hee daut verhäa jedonen haud. De Fenstren von siene Stow wieren op, soo daut de Menschen buten am kloa bäden hieren kunnen. De Kjennich siene Offizieren bruaken en sien Hus nenn un neemen am faust.

Boolt doaropp stunden see ver Kjennich Darius un deelden am met, waut see jeseenen un jehieet hauden. Daut muak dän Kjennich sea doll.

"Daut kaun nich soo sennen!" Roopt de Kjennich ut. "Woacht junt nich, disen, mien Frint un dän basten Gowernia schlajchtet no to räden! Ekj woa daut nich tooloten!"

"Oba, Majestät, wie wellen am nuscht Beeset aundoonen", wuach eene von äant to auntwuaten. "Daut es bloos jesazlich väajeschräwen."

"Du lichst!" Roopt de Kjennich ut. "Jie wullen Daniel looswoaren, doawäajen hab jie mie daut Jesaz unjaschriewen loten! Lot junt nich mea bie mie seenen!"

Darius wia mootloos. Hee beroot sikj dän gaunzen Dach nodenkjent met siene Frind un Schriewa. Oba kjeena wist, woo maun daut Jesaz romkomen kunn. Darius wia doljeschloagen. Hee jinkj no Daniel, dee boolt en daut Loch met Leiws jeschmäten woaren sull. Wan een Vebräakja toom Doot veuadeelt wort, jeewen see de Leiws jeweenlich kjeen Fooda, om dee soo wilt aus mäajlich to moaken.

Darius läd siene Haunt opp Daniel sienen Schulla un säd met schwoaret Hoat:

"Mucht dien Gott, däm du bestendich deenst, die raden! Ekj kaun nuscht doonen."

Soo jeef de Kjennich dän Befäl un Daniel wort en de Heel jeschmäten.

Darius haud dän gaunzen Dach nuscht jejäten un kunn enne Nacht nich enschlopen. Aus de Sonn oppjinkj, spood hee sikj no de Leiws-Heel:

"Daniel!" Roopt de Kjennich met zettaje Stemm. "Daniel, läwst du noch? Haft dien Gott die jerat?"

De leise Stemm von Daniel kjeem ut de Heel:

"Jo, Hee haft, mien Kjennich! Gott schekjt sienen Enjel un hee veschloot de Leiws äare Fräten. Dee haben mie nich weejedonen."

Daniel wort fuaz ut de Heel jehowen. Hee wia gaunz secha un jesunt. De Kjennich wia jeloten un äwajlekjlich. Aus hee no sienem Paulaust trigjinkj, befool hee, daut Daniel siene Fiend fuaz en daut Loch met Leiws jeschmäten woaren sullen. Dan schreef hee eenen Breef aun aule siene Beaumte em gaunzen Launt:

"Ekj befäl, daut de Menschen en mienem Kjennichrikj dän Gott von Daniel aunbäden motten, wiels Hee es de läwendja Gott. Hee rat un deit Wunda. Sien Kjennichrikj es väl majchtja aus mient un daut woat fa emma bestonen."