Jona stakjt ut

Daut Wuat vom Harn kjeem aun Jona… "Go en de groote Staut Ninive un prädj jäajen äant, wiels äare Boosheit es ver mie noppjekomen." Oba Jona muak sikj opp om von däm Harn siene Jäajenwuat wajch no Tarsis to ranen…

En de vegone Tiet wäld Gott besondre Menschen – Profeeten – ut un schekjt dee no Kjennichs un soogoa Nazionen, om äant siene Wieed to sajen. See sullen doonen, waut Gott äant säd. Eena von dise Profeeten wia een Maun met Nomen Jona.

Een Dach jeef Gott am eenen sondaboaren Befäl.

"Jona", säd Gott, "Go no Ninive un prädj dort!"

Daut ieeschte docht Jona, hee muss orrajcht jehieet haben. Ninive? Daut wia de jratste Staut em grooten un stoakjen Nobalaunt Asierien. Dort to prädjen wudd ommäajlich sennen! De Menschen von dit Launt wudden sikj aule von am Spos moaken. See kunnen am veschlonen ooda soogoa dootmoaken.

"Opp kjeenen Faul woa ekj jeemols no Ninive gonen!" Entscheid Jona sikj.

Om de Mission nich ut to fieren, wort hee sikj eenich, von Gott wajch to ranen un sikj en een framdet Launt to vestäakjen. Hee betold eenen Ticket un jinkj opp eenem Schepp un säajeld doavon.

Aum Aunfank schien aules en Ordnunk to sennen un doa wieren kjeene Tieekjens von Trubbel. Oba aus see wiet opp daut opne Mäa wieren, stunt een groota Storm opp. Daut Mäa wort sea roff. De Schepp-Mana jerooden en groote Angst un aus daut Schepp drood unja to gonen, roopten see lud to äare Jetta: "Halp ons! Rad ons! Hieet ons, oo Jetta!"

Oba de Storm toobd onen noloten. Jleefst du, Jona deed uk bäden? Hee wist, wäa de läwendja Gott wia. Oba hee bäd nich, wiels hee wull nich, daut Gott am bemoakjen wudd. Jona jinkj rauf nom Frachtstow, läd sikj dort han un schleep en. Dan kjeem de Scheppmeista no am un wuak am opp.

"Sto opp un bäd to dienem Gott, wan du aun eenen jleefst! Sitst du nich, daut wie vesinkjen?"

Jona docht sikj aul, daut de Storm waut met sien Wajchranen von Gott to doonen haud. Doch wull hee emma noch nich met Gott räden.

De Schepp-Mana stunden buten oppe Flua.

"Lot ons Lessa trakjen!" Schrieech eena von äant derch daut Jelud vom Storm. "Soo woaren wie weeten, wäa fa dit Onheil veauntwuatlich es, met däm Gott ons bestroft."

Daut Loss troff Jona.

"Wäa best du? Waut hast du jedonen? Gott bestroft die un diene Strof kjemt uk opp ons!"

"Ekj bäd dän läwendjen Gott aun, dee daut Mäa, dän Himmel un daut drieeje Launt jemoakt haft", auntwuad Jona. "Nu ran ekj von Am wajch. Hee schekjt mie no Ninive, oba ekj wull nich gonen."

De Schepp-Mana wieren stell, wiels see nich wisten, waut see met disem Maun doonen sullen.

"Nämt mie un schmiet mie en daut Mäa!" Säd Jona. "Dan woat de Storm sikj lajen. Wiels ekj sie de eensje Uasoak, wuarom dit Ojjlekj äwa junt jekomen es."

"Nä, daut kjennen wie nich doonen", entscheiden sikj de Schepp-Mana. Doch, aus see enworden, daut aule äare Bemieejungen vejäfs wieren, bäden see to Gott, dän see äwahaupt nich kjanden, om Vejäwunk un schmeeten Jona äwa de Kaunt.

Fuaz beruijd sikj de Storm. To ieescht wuagen de Schepp-Mana nich, daut to jleewen, oba dan kjneeden see sikj han un fungen aun, to däm woaren Gott to bäden.

Un waut es met Jona? Es hee vedrunken?

Nä, daut es hee nich! Gott haud nich jeplont, daut sien Profeet stoawen sull. Hee wull, daut Jona to de Menschen en Ninive prädijd. Doawäajen haft Gott eenen grooten Fesch reedjestalt, om Jona opp to schlucken. De Profeet wia dree Doag un dree Nacht em Fesch bennen. Hee bäd de gaunze Tiet toom Harn. Un Gott befool däm Fesch, Jona opp daut drieeje Launt ut to spieejen.

'Woo majchtich es de Har!' Docht Jona, aus hee eenmol aune Kaunt Mäa wia. 'Hee jebitt soogoa de Storms un de Kjreatua vom Mäa, Am to jehorchen.'

Soo dan, muak hee sikj fuaz opp dän Wajch no Ninive.