Salomo frajcht no Weisheit

Aus David siene Doag noda kjeemen, daut hee stoawen sull, befool hee sienem Sän Salomo un säd: "Ekj go dän Wajch soo aus de gaunze Welt. Soo sie stoakj, un sie een Maun un doo daut, waut de Har, dien Gott, befält. Waundel en Siene Wäaj un hool siene Aunordnungen un Jebooten, siene Rajchten un Zeichnissen..."

Ver Kjennich David storf, roopt hee aule Leidasch von Israel en Jerusalem un säd äant, daut hee haud em Plon jehaut, eenen Tempel fa dän Harn to buen, om daut Vesaumlungszelt to ersaten. Oba Gott leet am daut nich doonen, wiels David väle Kjriej jefieet haud.

"Mien Sän Salomo woat däm Harn een Hus buen", säd David. "Gott haft mie vesproaken, daut hee Salomo nich veloten un sienen Troon äwa daut Kjennich Rikj oppstalen woat, wan hee siene Jebooten hoolen woat."

Un David wees äant aula aun, Gott siene Aunordnungen to befoljen un Am von gaunzem Hoaten to deenen. Aule Eltestasch un aul David siene Säns belowden iernstlich, däm nieen Kjennich Salomo to jehorchen.

De Har säajend Salomo un hee wort een majchtja Kjennich. Nich bloos sien ieejnet Volkj leewd un respakjt am, oba uk de Nobavelkja.

Aum Aunfank von siene Harschoft brocht Salomo deemootich un dankboa däm Harn een Opfa väa. Enne Nacht erscheen de Har däm jungen Kjennich em Droom un säd to am:

"Froag no wautemma, Ekj die jäwen saul."

Salomo säd: "Du wieescht mienem Voda emma eene fauste Stett. Nu hast Du mie toom Kjennich en siene Städ jesat. Oba ekj sie soo junk un onerfoaren. Mien Har, bitte jäw dienem Deena een uadeelfäjet Hoat, om dien Volkj to rejieren un tweschen Rajcht un Faulsch to unjascheeden. Wiels wäa es em Vemieejen, dit, dien grootet Volkj, to rejieren?"

De Har auntwuad: "Wiels du om Weisheit jefroacht hast un nich om een langet Läwen ooda Rikjtum fa die selfst, woa Ekj die jäwen, waut du no jefroacht hast. Butadäm woa Ekj die soogoot Rikjtum aus uk Iea jäwen, soo daut doa woat kjeena sennen soo aus du. Un wan du Miene Aunordnungen un Jebooten helst, soo aus David, dien Voda, jedonen haft, woa Ekj die een langet Läwen jäwen."

Salomo wuak opp un lowd Gott fa daut, waut Hee am en eenem Droom vesproaken haud.

Een Dach kjeemen twee Frues met eenem Bäbe nom Kjennich. See wullen, daut de Kjennich tweschen äant rechten sull. Eene von äant säd: "Wie wonen en daut selwje Hus. Wie haben beid meist tojlikj Bäbes jekjräajen. Eene Nacht storf dise Fru äa Sän. Aus see moakjt, daut äa Sän doot wia, neem see mienen Sän un läd äaren Junkje aun miene Brost, wäarent ekj schleep."

De aundre Fru auntwuad: "Nä! Mien Sän läft un diena es doot."

Un soo streeden see ver däm Kjennich.

Dit Veheltnis wia schwoa to entscheiden, un aula luaden opp däm Kjennich sien Uadeel. Salomo säd to sienem Deena: "Brinj een Schwieet, schnied daut Bäbe en twee Bieta un jäw eene Halft eene Fru un de aundre Halft de aundre!"

Un de Fru, wäms Sän aum Läwen wia, roopt: "Ach mien Har! Bitte, jäw ar daut läwendje Bäbe! Oba moak am nich doot!"

Un de aundre Fru säd: "Nich ekj uk nich du woaren am haben. Schnied am en twee Bieta!"

Soo funk de Kjennich daut ut, woone Fru de Mutta to daut Bäbe wia. See wia daut, dee daut läwendje Kjint kjrieech!

Un gaunz Israel hieed daut weise Uadeel, daut de Kjennich jejäft haud. De Menschen respakjten am soogoa noch mea, wiels see sagen, daut hee Weisheit von Gott haud, om Jerajchtichkjeit to eewen.