İsa’nın Çarmıha Gerilişi

Bir tabur Roma askeri çarmıhta ölüme mahkûm edilen İsa’yı ve iki suçluyu kırbaçlayıp onlara bağırarak yolun aşağısına sürüklediler. Birçok insan Romalılar’ın suçluları infaz ettiği yere doğru onların ardından gitti. Bu yerin adı Golgota’ydı, “kafatası yeri” anlamına geliyordu. Romalılar mahkûmların çarmıhlarını kendileri taşıması için zorlarlardı. Bu, mahkûmu dövdükten sonra uygulanan ek bir cezaydı. Bundan dolayı İsa, ağır tahta çarmıhı sırtında kendi taşımak zorundaydı.

İsa yarı yolda aşırı güçsüzleşti. Taburun başı İsa’dan çarmıhı alıp Simun adında Kireneli bir adamın sırtına yükletti. Kalabalığın içinde İsa’nın ardından giden birçok kadın vardı. O’nun nasıl acı çektiğini gördükçe ağlıyorlardı.

İnfaz yerine gelince, askerler acımasızca görevlerine devam ettiler. İsa’yı yerde yatarken çarmıha çivilediler. Sonra bir çukur kazdılar, çarmıhı kaldırıp çukura koydular ve oraya sabitleştirdiler. Askerler diğer iki suçluya da aynı işlemi uyguladılar. İki suçlu İsa’yla birlikte çarmıha gerildi, biri İsa’nın sağında, biri de solundaydı.

İsa’nın birkaç yakın dostu, O’na infaz yerine kadar eşlik etti. Kadınlar ağlıyordu. Ama bazı kişiler biraz ileride durmuş, İsa’yla alay ediyordu.

“Tanrı’nın Oğlu’ysan çarmıhtan aşağı in, kendini kurtar! O zaman sana inanırız!” diyorlardı.

Çarmıha gerilen suçlulardan biri İsa’ya hakaretler yağdırdı. Ama diğeri onu azarladı.

“Sessiz ol! Biz haklı olarak cezalandırıldık. Yaptıklarımızın karşılığını alıyoruz. Ama bu adam yanlış hiçbir şey yapmadı!”

Sonra suçlu, İsa’ya, “İsa, kendi egemenliğine girdiğinde beni hatırla!” dedi.

İsa, “Sana söz veriyorum, sen bugün benimle birlikte cennette olacaksın!” diye karşılık verdi.

Aniden bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü. Yeryüzü sallandı.

İsa’nın çektiği fiziksel acı şiddetliydi, ama duygusal acısı daha da derindi.

Bütün dünyanın günahları O’nun üzerindeydi. Birkaç saatlik anlatılamaz işkenceden sonra yüksek sesle şöyle haykırdı: “Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin?”

O anda İsa, bütün insanların günahı için Baba’nın gazabının gücünü görmüştü. Bu gazapla günahlı hiç bir insan yüzleşemezdi. Sadece aynı zamanda hem insan hem de Tanrı olan İsa Mesih buna dayanabilirdi!

“Tamamlandı! Baba, ruhumu ellerine bırakıyorum!”

Bunlar İsa’nın son sözleriydi.

Bunu söyledikten sonra son nefesini verdi. Başı öne doğru düştü.

İsa öldü.

Aynı gece Aramatyalı Yusuf (İsa’ya iman eden zengin bir adamdı, ama daha önce bunu açıklamaktan korkmuştu) Pilatus’a geldi ve İsa’nın bedenini çarmıhtan indirip Yahudi geleneklerine göre gömme izni istedi. Pilatus kabul etti.

Nikodim daha önce bir gece Rab’be gelmişti ve O’na gizlice iman etmişti. Nikodim de Yusuf’a yardım etti. Yahudiler’in gömme geleneğine göre kullanmaları gereken her şeyi getirdi. Bunlar: cesedi saracakları bez ve cesedi yağlamak için mür ve sarısabır karışımıydı. İsa’nın bedeni baharatlarla keten beze sarıldı. Çarmıha gerildiği yerin yakınında kayaya oyulmuş bir mezara yatırıldı. Mezarın girişi kocaman düz bir taşla mühürlendi. Yusuf ile Nikodim her şey tamamlandıktan sonra evlerine döndüler.

Ertesi gün başkâhinler ve Ferisiler, İsa’nın üçüncü gün dirileceğini söylediğini hatırladılar. Pilatus’a geldiler ve ondan İsa’nın olduğu mezarı korumak için asker göndermesini istediler. Korktukları şey, İsa’nın öğrencilerinin O’nun cesedini çalıp sonra dirildiğini söylemeleriydi. Pilatus onlara bir tabur muhafız vermeyi kabul etti. Buna ek olarak, Yahudiler mezarı mühürlediler, böylece kimse mezara gizlice giremeyecekti. Yetkililer bu şekilde İsa’nın bedenini dikkatle koruma altına aldılar, çünkü O’ndan dolayı başlarının derde girmesinden korkuyorlardı.