Kaybolan Koyun Benzetmesi

Bir gün İsa, din bilginleri ve Ferisiler’e şu hikâyeyi anlattı.

Koyunlarına her zaman çok iyi bakan bir çoban vardı. Yüz tane koyunu vardı, her gün kaybolan koyun var mı diye onları kontrol ediyordu. İyi bir çobandı. Koyunlarını seviyor, çayırda geçen her günün ardından onları eve güvenli şekilde getirmek için elinden geleni yapıyordu. Ama bir gece sayım yaptıktan sonra, sürüde doksan dokuz koyun olduğunu fark etti.

Çoban bir kez daha saydı, tekrar doksan dokuz çıktı! Bir koyun eksikti! Belki uçurumdan düşmüştü, ya da bir kurt öldürmüştü. Çoban ne olursa olsun koyunu bulmaya kararlıydı. Bir kez daha sürüyü kontrol etti. Baktı ki, burnunda kara leke olan kuzu kayıptı.

Çoban ağılın kapısını düzgünce kilitledikten sonra bu koyunu aramaya gitti.

Doksan dokuz koyununun yalnız kaldığını düşünerek rahatsız oldu. Ama bekleyemezdi, çünkü kaybolan koyun her an ölümcül bir tehlikeyle karşılaşabilirdi.

Çok endişelenmişti, hızla koşmaya başladı! Dağa geldiğinde, yorgunluktan ölüyordu. Ama araması gerekiyordu. Ara ara durup yüksek sesle küçük koyununa sesleniyor ya da melemesini duyabilmek umuduyla etrafı dinliyordu, ama sadece kendi sesinin yankısı geliyordu.

Uçurumdan düşmediğini umut etti! Çoban kayaları tırmanarak kuzuya defalarca seslendi.

Aniden karşılık olarak bir meleme sesi duydu. Çobanın kalbi hızla çarptı. Kuzu hâlâ yaşıyordu!

Sesin olduğu yöne koştu. İşte oradaydı! Kuzu dik bir yokuşun dar kısmındaydı. Sıkışmış, hareket edemiyordu.

Çoban uçurumun çevresine göz attı, koyuna ulaşacak bir yol var mı diye baktı.

“Bu tehlikeli, ama mümkün” diyerek gitmeye karar verdi.

Çoban inip koyunu omzuna aldı ve dikkatlice tırmanmaya başladı. Ne kadar mutluydu! Koyun da kurtarıldığı için mutlu gibi görünüyordu. Çobanın boynuna sokulmuştu.

İsa sözlerini şöyle bitirdi: “İşte Tanrı da kendinden uzaklaşan insanları böyle arar. Size şunu söyleyeyim, aynı şekilde gökte, tövbe eden tek bir günahkâr için, tövbeyi gereksinmeyen doksan dokuz doğru kişi için duyulandan daha büyük sevinç duyulacaktır.”