Göldeki Fırtına

Bir gece İsa, Celile Gölü’nün kıyısında O’nu dinlemek için toplanan halka öğretiyordu. Bitirince, öğrencilerine, “Gölün öbür tarafına geçelim” dedi.

Öğrenciler tekneyi hazırladılar, İsa’yla tekneye bindiler ve göle açıldılar.

Uzun bir gün olmuştu, İsa çok yorulmuştu, dinlenmek için uykuya daldı. Aniden şiddetli bir fırtına koptu. Bu durum Celile Gölü’nde çok yaygın olan bir şeydi. Dalgalar tekneyi öyle bir dövüyordu ki, neredeyse batacaklardı. Büyük tehlike içindeydiler. Öğrenciler korkuya kapılıp İsa’yı uyandırdılar. “Efendimiz, boğuluyoruz!” diye bağırdılar.

İsa kalktı. Kabaran dalgaları gördü, rüzgârın uğultusunu duydu. Dalgaların kuvvetiyle teknenin yalpaladığını hissetti. Fırtınaya, “Sessiz ol! Dur!” diye buyurdu.

Fırtına bir anda dindi ve ortalık sütliman oldu.

Bu bir mucizeydi! Öğrenciler fırtınaların asla bir anda dinmediğini, dalgaların yavaş yavaş sakinleştiğini biliyorlardı. Ama bu sefer göl aniden durulmuştu! Öğrenciler böyle bir şeyi daha önce hiç görmemişlerdi. Rab, “Neden bu kadar korktunuz? Nerede imanınız?” dedi.

Öğrenciler korku ve hayret içinde birbirlerine, “Bu adam kim ki, rüzgâra, suya bile buyruk veriyor, onlar da sözünü dinliyor!” dediler. İmanla kabul edilmesi gereken bir şeyi anlamıyorlardı. Anladıkları şey, öğretmenlerinin aynı zamanda Tanrı’nın kudretli Oğlu olduğu gerçeğiydi.