Kana’daki Mucize

Üçüncü gün İsa ile öğrencileri Celile’ye geldiler. Küçük Kana köyünde bir düğün vardı. İsa’nın annesi Meryem de oradaydı.

Güzel bir toplantıydı. Misafirler yediler, içtiler gülüp eğlenip hikâyeler anlattılar. İsa ile arkadaşları da oradaydı. Ama aniden eğlencenin ortasında Meryem İsa’ya doğru geldi, telaşla, “Şarap kalmadı” diye fısıldadı.

Ne utanç verici! İnsanlar damadın cimri olduğunu sanacaklar! Meryem, İsa’nın bu duruma bir çare bulacağını umuyordu. İsa da annesinin kendinden ne isteyeceğini anladı. “Anne, niye beni bu işe karıştırıyorsun? Benim saatim daha gelmedi” dedi.

Meryem Rab’bin ne dediğini anladı. O’nun yapamayacağı bir şey olmadığına inanıyordu. Bu nedenle hizmet edenlere yaklaştı ve yavaşça şöyle dedi:

“Size ne derse onu yapın.”

Bir süre sonra İsa, hizmetkârların yanına gitti. Arkasını döndüğünde, altı boş taş küp olduğunu fark etti.

Hizmet edenlere, “Küpleri suyla doldurun!” dedi.

Altı küpü ağzına kadar doldurmak bayağı yorucu bir iş oldu.

İsa, “Şimdi tatması için biraz şölen başkanına götürün” dedi.

Hizmetkârlar O’na baktılar. Ne demek istiyordu? Biraz önce kuyudan çektikleri suyu mu şölen başkanına tattırmak istiyordu? Bu Nasıralı genç adam başkanla dalga mı geçecekti? Ama sonra Meryem’in kendilerine dediklerini hatırladılar, onlara söyleneni yapmaya karar verdiler.

Şölen başkanı geldi, küpün içindekinden biraz çıkarıp bir yudum aldı.

Memnun bir şekilde mırıldanarak hemen damadın yanına gitti.

Ona şöyle dedi: “Harika bir kutlama hazırlamışsınız, ama yine de bir hata yapmışsınız.”

Damat başını çekinerek öne eğip, “Yeteri kadar şarap temin etmediğim için beni azarlayacak” diye düşündü.

Ama şölen başkanı tamamen farklı bir şey söyledi. Şöyle dedi:

“Önce iyi şarabı sunmak gelenektir. Misafirler çok içtikten sonra kötü şarap sunulur. Sen tam tersini yapmışsın. Şu anda hizmetkârlarının sunduğu, en kaliteli şaraptır!”

Damat bütün bunların ne anlama geldiğini bilmiyordu. Meryem, İsa’ya gülümseyerek baktı, öğrencileri de, “Tanrı İsa’yı insanlara yardım etsin diye gönderdi” diye düşündüler.