Ninova Halkı Tövbe Ediyor

Birkaç hafta içinde Yunus Ninova’daydı. Şehrin sokaklarında dolaştı ve Tanrı’nın ona dedikleriyle ilgili vaaz verdi.

“Kırk gün sonra Ninova yıkılacak” diye ilan etti.

Kimsenin onunla alay etmemesi ona garip geldi. Kimse ona saldırmadı ya da tehdit edilmedi. Tam tersine, halk ona inandı. Duydukları ceza adildi, çünkü birçok ulusla savaşmış ve kötülük yapmışlardı. Yaptıkları kötü işlerin cezasız kalmayacağını anladılar.

Kralın da peygamberden haberi olmuştu. Verdiği hükmü de duymuştu.

Kral şöyle buyruk verdi: “Herkes Tanrı’ya yakarsın. Belki o zaman bize merhamet eder. Ayrıca herkes oruç tutsun. Tövbenin işareti olarak pahalı giysiler yerine çula sarının.”

Kırk gün geçince Yunus Ninova’nın yıkılacağını umuyordu. Ama hiçbir şey olmadı. Günün sonunda bile Ninova hâlâ yerindeydi. Yunus öfkelendi. Neden o zaman onlara vaaz vermiş ve Tanrı’nın gelecek hükmünü bildirmişti? Bu hüküm Ninova’nın zalim insanlarını ölümle cezalandırmak içindi.

Yunus’un kaldığı tepe çok sıcaktı. Bu da Yunus’u öfkelendirdi. Ertesi sabah uyandığında, yakınında büyük bir bitki gördü. Yunus bitkinin yapraklı gölgesinde kendini daha iyi hissetti.

Bitkinin orada çabucak büyümesini sağlayan Tanrı’ydı. Ama ertesi gün Tanrı bitkiyi kuruttu.

Yunus o kadar derin hayal kırıklığına uğramıştı ki, ölmek istedi. Tanrı ona şöyle dedi:

“Bitki bir gecede çıktı ve bir gecede yok oldu. Sen emek vermediğin, büyütmediğin bir bitkiye acıyorsun da, ben Ninova’ya, o kadar insanın yaşadığı şehre acımayayım mı?”

O zaman Yunus Tanrı’nın sabrının ve merhametinin ne kadar büyük olduğunu ve O’nun bağışlamaya ne kadar istekli olduğunu öğrenmiş oldu.