Man ve Kaya

İsrailliler çölde yol aldılar. Su kaynakları görünce durdular, kendileri ve hayvanları susuzluklarını giderdiler ve orada yetişen hurma ağaçlarının gölgesinde dinlendiler. Sonra Sin Çölü’ne doğru devam ettiler.

Mısır’dan ayrıldıklarında yanlarına yiyecek olarak ekmek almışlardı, o da çoktan bitmişti. Şimdi ne yiyeceklerdi? İsrailliler, Tanrı’dan yiyecek istemeliydi. Tanrı onları seviyordu, onların açlıktan ölmelerine izin vermezdi. Ama hâlâ Tanrı’ya güvenmeyi öğrenemediklerinden, homurdanmaya başladılar. Musa ve Harun’a gidip şöyle dediler:

“Keşke Mısır’dayken ölseydik! Hiç olmazsa orada doyasıya et yiyorduk. Ama siz bizi açlıktan öldürmek için bu çöle getirdiniz!”

Tanrı ve Musa’ya karşı ne kadar nankördüler! Ama merhametli ve sabırlı Rab Musa’ya şöyle dedi:

“Halkımın dediklerini duydum. Onlara yiyecek göndereceğim.”

Ertesi sabah İsrailliler çadırlarından çıktıklarında yerin bembeyaz olduğunu gördüler. Musa onlara şöyle dedi:

“İşte size Tanrı’nın göklerden gönderdiği ekmek. Toplayıp çadırlarınıza götürün.”

İsrailliler bu göksel ekmeği (man) toplamaya başladı, herkes yeteri kadar topladı. Tanrı ekmeği sabah erken saatte göndermişti. İnsanların bu ekmeği hemen toplaması gerekiyordu, çünkü güneşte eriyordu.

Musa onlara şöyle dedi:

“Fazla ekmek toplamayın, herkes yiyeceği kadar toplasın, çünkü Tanrı size her gün ekmek gönderecek.”

Ama bazıları Musa’ya itaat etmeyip ertesi sabah için de ekmek topladı. Bu ekmekten ertesi sabah da yemek istiyorlardı, ama fazladan topladıkları ekmekler kurtlandığı için onları atmak zorunda kaldılar.

Bundan kısa bir süre sonra, İsrail halkının suyu tükendi. Çölde nehir, göl ve kuyu yoktu. Tanrı onların susuzluktan ölmesine izin mi verecekti?

Tabii ki hayır.

Ancak İsrailliler Tanrı’dan yardım istemek yerine gidip Musa’ya çıkıştılar. “Niçin bizi Mısır’dan çıkardın? Çocuklarımızı, hayvanlarımızı çölde susuzluktan öldürmek için mi?” diye söylendiler.

İsrailliler o kadar öfkelenmişti ki, neredeyse Musa’yı taşlayacaklardı. Musa tekrar Tanrı’ya seslendi.

“Bu halka ne yapayım?” diye feryat etti.

Tanrı Musa’ya şöyle dedi:

“Değneğini al, dağa çık. Yanına birkaç İsrail ileri gelenini al. Kayaya gelince, değneğinle kayaya vur, kayadan su fışkıracaktır.”

Musa kayaya vurdu, tertemiz, taze su fışkırdı. Susuz insanlar için tadı ne kadar da hoştu! Herkesin ağzı kurumuştu, dudakları kavrulmuştu, ama şimdi su içebiliyorlardı, su kaplarını doldurup hayvanlarına su veriyorlardı.

İsrail halkı homurdanıp Tanrı’ya güvenmedi, ama çölde geçirdikleri zaman süresince Tanrı onları yalnız bırakmadı.