شائول و داوود

شائول به پسرش یوناتان گفت که داوود را بکشد. اما یوناتان داوود را بسیار دوست داشت

داوود پس از شکست جُلیات در دربار ماند. حتی اجازه داشت با شاه سر یک سفره غذا بخورد. آنها گفتگوهای

طوالنی داشتند و شائول حتی گاهی اوقات از او مشاوره می خواست. با گذشت زمان، داوود استفاده از اسلحه

را آموخت و به یک جنگجوی نجیب تبدیل شد. شائول و درباریانش هر آنچه داوود می گفت را دوست

داشتند و به آن عمل می کردند، در نهایت او به فرماندهی ارتش سلطنتی منصوب شد. آنچه در آن زمان

برای داوود بسیار مهم بود رابطه او با یوناتان، پسرشائول بود، زیرا یوناتان بهترین دوست او بود.

یوناتان پس از نبرد به او گفته بود: »خواهش می کنم شمشیر، کمان و زره من را بگیر«.

از آن روز به بعد، داوود و یوناتان دوستان بسیار صمیمی و وفاداری شدند و هر دو برای دوستی خود ارزش

زیادی قائل بودند.

مردم نیز داوود را دوست داشتند. او بسیار مورد تحسین قرار می گرفت: مردان، زنان و کودکان در خیابان

حتی بیشتر از شائول او را تحسین می کردند. این امر شاه را آزار میداد و او را به شدت عصبانی میکرد.

یک روز، هنگامی که شائول و داوود با هم غذا می خوردند، پادشاه دوباره عصبانی شد. داوود فورا چنگ خود

را گرفت تا شائول را با موسیقی آرام کند. اما این بار نتیجه نداد زیرا هدف خشم شائول خود داوود بود. وقتی

مرد جوان را دید که روبه رویش نشسته و چنگ را در دست گرفته بود، نتوانست خود را کنترل کند. پادشاه

نیزه ای را که روی دیوار بود گرفت و به سوی داوود پرتاب کرد. اما او آماده بود. خم شد، نیزه از کنار سرش

عبور کرد و به دیوار فرو رفت. این خشم شائول را بیشتر کرد. او نیزه دیگری را گرفت و اگر داوود کنار نمی

رفت، شائول او را با نیزه زده بود.

پادشاه فریاد زد: "من دیگر نمی خواهم داوود را ببینم!" از او بخواهید در جایی دور با فلسطینیان بجنگد

و شائول ترسید زیرا دید که خداوند با داوود است. پس داوود را فرستاد.

در واقع، شائول به قولی که قبل از جنگ با جُلیات داده بود عمل کرده بود و دخترش میکال همسر داوود

شده بود. با این حال، داوود مجبور به فرار شد، زیرا یوناتان به او گفت که شائول نه تنها می خواهد او را تبعید

کند، بلکه می خواهد او را بکشد.